een ongelukje bij een gelukje

Go down

een ongelukje bij een gelukje

Bericht  THfan op zo mei 04, 2008 9:29 am

het strand
Bill en Tom liepen over het strand. Ze waren op vakantie met hun ouders in scheveningen. Morgen zouden ze weer terug gaan naar Groningen. ‘als je me nog een keer stompt, gooi ik je in het water’ zei Tom tegen zijn tweelingbroer. ‘nee, want dat doe ik eerst bij jou.’ Zei Bill terug. Stoeiend vielen ze allebei in het water. Het water was ijskoud, dus gillend renden ze weer naar het strand terug. ‘had ik je even te pakken’ zei bill. ‘wil je nog een keer?’ vroeg tom toen. ‘Bill,Tom, komen jullie? We gaan inpakken!’ hun moeder stond op het balkon van hun strandhuisje. Langzaam liepen de jongens terug naar hun huisje. ‘ik weet zeker dat als we weer thuis zijn, dat we net zo lang zeuren tot we hierheen verhuizen.’ ‘zeg bill. ‘Dat is een goed idee. Voor de eerste keer zeg je iets wat een goed idee is. Je bent..’ tom kon zijn zin niet afmaken, want bill zat al half op zijn rug. ‘jij kwam er anders niet op.’er verscheen een gemeen lachje op de mond van bill. ‘toch, Thomas?’ de jongens stoeiden in het zand. ‘noem me niet zo, billina!’ tom sloeg bill op zijn arm. ‘billina? Wat is dat voor een onzin? Tompoes!’ tom kreeg een schop tegen zijn been. ‘billerina, zo beter?’ tom was helemaal rood van woede. Bill was bijna paars aangelopen. Hij ging bovenop tom zitten. ‘nu heb je niks meer te zeggen, hè tomaat!’ tom probeerde los te komen, maar het lukte niet. Ineens zag tom zijn vader achter bill staan. Bill werd opgetild door zijn vader, en langs tom neergezet. ‘zijn jullie nu helemaal gek?’vroeg zijn vader boos. ‘sorry, pap’ ‘het spijt ons heel erg’. ‘sorry zeggen is niet genoeg. Morgen blijven jullie binnen. Eigen schuld.’ ‘maar het is onze laatste dag hier!’ ‘aah, pap. Dat kan je ons niet aandoen!’ maar vader was al weggelopen. Tom stond op en trok bill overeind. Samen liepen ze naar huis.



Bill en tom zaten samen op hun slaapkamer. Bill was muziek aan het luisteren en tom was aan het lezen. ‘tom, heb jij zin om morgen de hele dag binnen te zitten? Ik niet’ ‘ik ook niet. Maar wat wil je dan doen? Ontsnappen?’ ‘ja, goed idee.’ Tom keek uit het raam. ‘het is nog niet eens anderhalve meter. Dat moet lukken.’ Tom wilde weer verder gaan met lezen. ‘zeg tom, het spijt me echt.’ ‘mij ook. Zeg wist je nog van die weddenschap op school?’ ‘ja, dat we in de vakantie een vakantievriendinnetje zouden krijgen, en anders moesten we de eerste schooldag spijbelen.’ ‘bill, ik snap echt niet dat je daar ja op hebt gezegd. Laat een meisje maar eens een liefdesbrief schrijven over ons. En ik heb al helemaal geen zin om te spijbelen.’ ‘ik ook niet, maar dat kunnen we morgen doen, een vriendin zoeken.’. ja, goed plan!’



‘ssssssst!’ ‘aauuw!’ tom viel met een zachte dreun op de grond. ‘aauuw!’ bill was boven op hem gevallen. Snel stond bill op. ‘het is acht uur, en we vertrekken om vijf uur.’ ‘dan hebben we nog negen uur de tijd. Kom, we gaan’ het strand lag al vol. Tom en bill liepen langs de zonnende meisjes op het strand, ‘ik heb liever een sportief type’ ‘ik ook.’ Ze keken naar het water. Er was niemand aan het zwemmen. ‘dat begint al goed. Kijk tom, daarachter zijn grote golven, laten we daar he..’bill werd tegen de grond gesmakt. Er stond een blond meisje, dat snel langs hem neerknielde. ‘gaat het een beetje? Sorry.’ Bill keek op. Het was een mooi meisje. ‘ja, het gaat wel.’ Tom trok hem omhoog. ‘sorry, het spijt me echt. Ik keek even de andere kant op. Er zijn veel leuke jongens op het strand, en ik zoek nog iemand.’ Het meisje knipperde even met haar ogen. ‘hoi, ik ben single. Ehm, ik bedoel bill.’ ‘ik ben Kim.’ Zei het meisje. Kim draaide zich om. ‘MARLEEEEEN’ riep ze over het strand heen. ‘JAA?’ hoorden ze iemand roepen. Er kwam een meisje met een surfplank aanrennen. Ze had bruin haar tot haar schouders. ‘wat is er?’ vroeg marleen aan kim. ‘marleen, dit zijn bill en..en..’ ‘dit is tom. Hoi.’ Marleen keek even verbaasd op. ‘ehm, hallo.’ Tom keek naar marleen. Ze was mooi, slank, knap en..en.. ‘gave surfplank.’ ‘dank je. Ik heb hem net gekregen. Mijn vorige was doormidden gebroken. Maar ik ga hem even uittesten. Tom, wil je mee?’ tom voelde zich blij, vrolijk, geweldig, alles tegelijk. Hij voelde zich verliefd. Marleen was al tot haar knieën in de zee toen tom snel achter haar aan sprintte. ‘ehm, ik kan niet echt surfen’ zei hij tegen marleen. ‘ach, maakt niet uit. Wil jij voor zitten?’ ‘oké, is goed.’ Tom ging op de plank zitten, en marleen ging achter hem zitten. Ze dreven een tijdje rond. Zittend, met z’n tweetjes. Marleen ging ineens staan op de plank. ‘hier zijn de golven hoger. We moeten even oppassen, want hier kan je niet meer staan.’ Tom keek naar de golven. Ze waren inderdaad een stuk woester geworden. ‘mag ik ook even staan?’ vroeg tom aan marleen. ‘is goed. Dan mag je achter mij gaan staan.’marleen stapte voorzichtig over tom heen, en ging voor hem staan. Tom stond voorzichtig op, en pakte het middel van marleen vast. Marleen pakte tom bij zijn schouders vast. Tom keek naar ze ogen van marleen, en marleen keek terug in de bruine ogen van tom. Hun hoofden bogen naar elkaar, ze konden elkaar horen ademen..PLETS! tom viel achterover, en trok marleen mee. Allebei kopje onder. Daar lagen ze in het water. Proestend kwamen ze weer boven. ‘auw, mijn been.’ Het water werd donkerrood van het bloed. Marleen zag het ook. ‘snel, ga op de plank zitten.’ Tom schoof zich met moeite op de surfplank. Hij ging zitten. En een paar seconden later zat marleen langs hem. ‘dat is een grote snee. We kunnen beter terug gaan. Dan kan iemand er even naar kijken.’ Tom voelde aan de wond. ‘dat moet mij weer overkomen! Voor het eerst op een surfplank. Val ik er op het leukste moment af! Bah.’ Marleen keek om zich heen. Ze waren niet zo ver van de kust. Iemand stond naar hun te zwaaien. Toen marleen goed keek was het kim. En bill lag er lachend langs. Ze moesten hard lachen. Zeker omdat tom en ik gevallen zijn, dacht marleen. Tom draaide zich ook om. ‘dat doet ie nu altijd. Als ik me stoot of zo, moet hij altijd lachen. Ik word er gek van.’ Marleen keek tom aan. Ze was blij dat kim tegen bill aanliep. ‘val je vaak?’ tom werd rood. ‘ja’. ‘ik peddel wel naar de kant.’ Marleen was aan het peddelen, en tom stuurde. Zo kwamen ze aan op het strand. Tom hinkelde naar het strand, en zakte door zijn enkel. Bill kwam aanlopen. ‘tom, wat heb je nu weer gedaan? Heel je onderbeen ligt open!’ ‘ik ga even wat pleisters en zo halen.’kim rende weg. Bill keek naar de snee. ‘hij is wel heel erg diep. volgens mij komt hij tot op je bot. Het is geen snee! Er mist een heel stuk vel!’ Bill drukte met twee vingers de wond dicht.’ ‘aaauuuw! Dat doet pijn! Blijf er maar af!’.

Kim kwam aangerend. ‘hier bill.’ Ze gaf de doos aan bill. ‘ik denk niet dat het veel helpt als we er alleen maar een pleister op plakken. Het zal gehecht moeten worden.’ Tom ging liggen. ‘heb ik weer. Laatste dag op vakantie. Papa en mama zullen mee moeten naar het ziekenhuis, en dan merken ze dat we weg waren gelopen.’ ‘weggelopen?’ zeiden marleen en kim tegelijk. ‘we hebben huisarrest, maar wilden graag nog even zwemmen. Morgen gaan we naar huis.’ Zei bill. ‘helemaal terug naar Groningen.’ Vulde tom aan. Kim keek verdrietig. ‘wij zijn hier nog een week. Maar we kunnen contact houden. We kunnen mailen en brieven schrijven.’ Bill maakte de verbandtrommel open en pakte er een pen uit, en een stuk papier. ‘schrijf je adres hier maar op.’ Hij gaf het papier aan kim. Snel schreef ze haar adres en postcode op. Ook schreef ze het adres van marleen op. Ze gaf het terug. Tom keek naar het blad. ‘zijn jullie geen zusjes?’. ‘nee, we zijn buurmeisjes, meer niet.’ ‘ow, bill en ik zijn wel broers.’ ‘écht? Zou je niet zeggen? Hoe oud zijn jullie?’ ‘tom is 15, en ik ook.’ ‘zijn jullie tweeling?’ kim d’r mond hing open van verbazing. ‘dat had ik echt niet verwacht.’ Bill pakte de pleisters, en scheurde ze open. ‘ik kan die pleisters er niet zo op plakken, want dan doet het alleen maar pijn als je ze eraf haalt, en het geneest dan ook niet. Je moet de snee dichtdrukken.’ Tom keek niet echt vrolijk, en kim stapte ook al achteruit. ‘ik kan niet echt tegen bloed. Ik ga je ouders wel halen, oké? Welk huisje?’ bill wees het aan, en kim rende erheen. Marleen keek naar de wond. ‘ik heb dat ook gehad, zo diep ongeveer. Alleen dan op mijn arm. Toen moesten ze die snee ook tegen elkaar aanduwen. En dat deed écht pijn.’ Tom keek marleen aan. ‘wat fijn dat je me gerust stelt.’ Bill probeerde zijn lach in te houden. ‘ehm, misschien kan je hem zelf beter tegen elkaar duwen, tom.’ Tom ging weer zitten en raakte de snee aan. Hij beet op zijn lip om niet te roepen. Marleen keek hem aan. ‘oow, het is allemaal mijn schuld. Wat heb ik nu weer gedaan! Als ik jou niet had meegenomen.’ Tom ging weer liggen. ‘dit heeft geen zin. Kan kim niet helpen?’ marleen keek bill aan. ‘als je wilt dat ze flauw valt, ja.’ Bill keek naar zijn broertje. ‘ik weet het.’ Bill ging op de buik van tom zitten, met zijn rug naar tom toe. ‘marleen, jij moet zijn been pakken, en hem heel stil houden. Want als tom hem erg beweegt, dan krijg ik zijn been in mijn gezicht.’ Tom ging liggen, en wachtte af. Marleen pakte zijn been, en zette haar knie op zijn andere voet. tom hoorde bill een potje openmaken. ‘eerst moet er jodium op.’ Zei bill. Marleen pakte zijn been strakker vast. Ineens voelde hij een brandende pijn in heel zijn onderbeen. En bill druppelde maar door met die jodium. Tom beet op zijn lip tot hij bloed proefde. Hij probeerde rechtop te zitten, maar bill zat op zijn buik. Bill druppelde door. Tom probeerde zijn been weg te trekken, maar die had marleen vast. Hij balde zijn hand tot een vuist, en kneep zijn duim fijn. Bill bleef maar doordruppelen. Zijn hele duim was blauw geworden. Bill druppelde door. Tom sloeg met zijn platte hand op de rug van bill. ‘is het zo niet genoeg, of zo?’ zei tom half schreeuwend. Bill druppelde door. tom probeerde zijn andere been los te krijgen, maar marleen drukte zijn voet alleen maar harder tegen de grond. Bill druppelde door. na wat uren leken te duren zette bill het flesje weg, maar het brandende gevoel bleef. Bill stond op, en marleen liet zijn been los. Tom kwam half overeind. ‘moest dat nou zo lang?’ vroeg hij boos aan bill. ‘weet je hoe lang die snee is? En weet je hoeveel zand en troep erin zat? En weet je dat zo’n vieze wond gaat ontsteken als je niet overal een druppeltje jodium druppelt?’ ‘nee’ zei tom schuldig. Marleen stond op, en aaide tom over zijn wang. ‘het spijt me. En je hoeft je niet te schamen. Ik heb het ook meegemaakt, en het is geen pretje. Ik viel in de bosjes, en ik kon dus ook niet meteen naar het ziekenhuis gebracht worden. Dat is vanaf het bos net zo ver als vanaf dit strand. Gelukkig waren we met een paar volwassenen, en waren we bijna alleen in het bos. Ik heb bijna heel het bos bij elkaar geschreeuwd.’ Bill wenkte marleen. Marleen pakte het been weer vast, en bill ging weer op de buik van tom zitten. Marleen had medelijden met tom. Vergeleken met zo’n diepe snee de hele tijd dichtduwen is jodium lekker zacht. ‘zullen we maar?’ vroeg bill. ‘als het moet.’zei marleen. ‘wacht!’riep tom. ‘kunnen we niet zo gaan? Het kan niet meer ontsteken.’ Bill draaide om. ‘je bloed als een rund. Als we daar aankomen kun je ook nog wel even bij de bloeddonorafdeling langsgaan.’ Bill draaide zich weer om. ‘we proberen het snel te doen.’ ‘ja, dat hoop ik ook.’ Bill keek marleen aan. ‘daar gaat ie.’ Bill had de wond nog niet eens tegen elkaar gedrukt, en tom begon zijn duimen weer blauw te knijpen. Bill drukte de wond nu tegen elkaar. De duimen van tom waren nu helemaal blauw. Marleen moest een pleister op het dichtgeknepen stuk plakken. Bill liep zijn been los, maar de pijn bleef. ‘de volgende’ zei bill. Hij kneep de snee weer samen. Tom wist niet waar hij zijn pijn moest laten. Hij bonkte met zijn platte hand op het zand. Marleen plakte er weer een pleister op. Bill drukte een stukje lager zijn huid weer tegen elkaar. Tom kon er niks aan doen, maar er rolden tranen over zijn wangen, en hij kon ze niet tegenhouden. Nu zal marleen me wel een watje vinden, dacht tom. Marleen had er al een pleister opgedaan, en kneep bill nog een stukje huid tegen elkaar. De tranen stroomden nu over zijn wangen. Er werd weer een pleister opgeplakt. Tom zag kim aan komen lopen met zijn vader en moeder. Zijn ouders keken naar wat bill aan het doen was, en liepen toen snel naar tom toe. Bill kneep ondertussen het laatste stukje van de snee samen, en marleen plakte er snel een pleister op. Hun vader trok bill van tom af. ‘ben je helemaal gek? Om zo met je broer om te gaan? Waar zit je verstand, bill? Zie je niet dat die jongen vergaat van de pijn?’ bill kreeg een klap tegen zijn slaap. Marleen stond op. ‘bill probeert alleen maar te helpen. Tom was gevallen, en bill probeerde hem te helpen.’ De man keek marleen nijdig aan. ‘en wie ben jij dan weer?’ vroeg hij chagrijnig. ‘ik ben marleen.’ Marleen stak haar hand uit, maar de vader van tom en bill draaide zich om, zonder haar nog een blik waardig te keuren. Hij trok tom ruw overeind. ‘maar ik ben nog niet klaar!’protesteerde bill. ‘laat een dokter het maar afmaken’. Zei hij ruw. Hij liet tom los, en tom viel bijna weer neer. Bill en kim konden hem nog net op tijd opvangen. Bill ondersteunde tom naar de auto, en kim en marleen liepen erlangs. Vader zette tom in de auto. Bill ging erlangs zitten, en schoof op, 1zodat marleen en kim er ook nog bij konden. Maar kim stapte niet zomaar bij vreemde in de auto. Bill trok haar er zowat in, en toen moest marleen wel volgen. Snel reden ze naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Bill was boos op zijn vader. Altijd kreeg hij een klap, of werd hij geschopt door zijn vader, en tom nooit iets! Het was oneerlijk.
avatar
THfan
Admin

Aantal berichten : 152
Registration date : 27-04-08

Profiel bekijken http://tokiohotelverhalen.forumactief.com

Terug naar boven Go down

Re: een ongelukje bij een gelukje

Bericht  THfan op zo mei 04, 2008 9:30 am

Ze stopten voor de ingang. Moeder stapte uit, en ondersteunde tom. Marleen, kim en bill stapte ook vlug uit, en liepen mee naar binnen. De moeder zette tom op een stoel en liep naar de balie toe. ‘het spijt me echt, het is mijn fout.’ Zei marleen beschuldigend. ‘nee, echt niet, jij kan er niks aan doen. Ik viel, dus het is mijn schuld.’ Daar kwam een zuster aanlopen. ‘jij ben vast tom. En je broertje mag ook wel mee, maar jullie dames, zullen even hier moeten wachten.’ Ze liep samen met tom bill en hun moeder weg. ‘leuke vakantie hebben we weer.’ Marleen leek niet echt blij. ‘ach, als we ze niet ontmoet hadden, was ik nu ook niet verliefd.’ Zei kim. Marleen keek haar aan. ‘hard gaat wel snel bij jou.’ Kim keek marleen aan. ‘als jij gaat ontkennen dat je tom niet leuk vind, sla ik je zo hard dat je hier in het ziekenhuis kan blijven! Als je hem laat lopen ben je écht dom.’ Marleen keek kim aan. ‘ik ontken ook niks, maar het is mijn type niet. Hij is niet zo geweldig met een surfplank. Maar een watje is hij niet.’ Kim keek marleen tevreden aan.



Na een half uurtje kwamen bill en tom weer terug. ‘èn?’ vroegen marleen en kim in koor. ‘ze hebben het verdoofd, en gehecht. Ik voelde er niks van, eigenlijk. Maar het was wel een rare snee, zeiden ze. Heel diep, en heel breed. Eigenlijk te breed voor een snee. Ik wil graag weten hoe het gebeurt is.’ Tom keek naar het verband om zijn been, en bill stond er met een glimlach langs. ‘ze vonden dat ik goed werk heb verricht. Alleen er moest nog een drukverband op, zei de dokter, maar toen zei ik dat mijn vader me weg trok, en dat ik het niet kon afmaken, en toen begon die dokter te lachen.’ kim glimlachte naar bill. hij was zo schattig en lief, maar ook stoer en gaaf. hij was gewoon: alles. hun moeder kwam er al weer aan. ‘bill en tom, dit wil ik nooit meer meemaken, dat jullie weglopen! begrepen?’ tom en bill keken elkaar aan, en glimlachte naar elkaar. ‘oké, als dat zo gaat. een hele maand. dat jullie het weten.’ moeder keek haar zonen fel aan. tom keek niet echt blij, en bill al helemaal niet. ‘een maand? dat kun je ons niet aandoen!’ ‘jullie zullen nu wel moeten!’ zei moeder boos, terwijl ze naar buiten liepen. bill was zo boos dat hij zonder dat hij het merkte begon te schreeuwen. ‘maar ik heb net zo’n mooi riedeltje in me kop! dat blijft er geen eeuwen in.’ moeder liep gewoon door naar de auto. ze maakte haar deur open en stapte in. bill en tom bleven gewoon buiten staan. ‘ik ga echt niet mee in die stinkauto! zoek het lekker uit!’ meneer kaulitz draaide zich om. ‘instappen, of je komt maar alleen op het strand aan. ik tel tot drie. één...twee...drie.’ bill en tom stonden nog steeds buiten de auto. vader startte de auto en reed weg. regelrecht naar het strand terug. ‘nou dat heb je weer mooi gedaan.’ tom keek niet blij. ‘sorry, ik kon me echt niet inhouden. maar een hele maand is ook wel overdreven, vind je niet?’ ‘nu zijn er wel wat maanden bijgekomen.’ kim volgde het niet meer. ‘hoezo maanden?’ vroeg ze aan bill. ‘we hebben op zolder muziekapparatuur staan, en daar spelen we vaak mee. en nu mogen we dus een maand niet op zolder komen.’ ‘en wat spelen jullie dan zoal?’ vroeg marleen. ‘ik speel gitaar, en bill zingt en schrijft liedjes.’ ‘gaaf, een bandje. ik speel niks.’ zei kim. marleen keek sip. ‘ik had je graag horen spelen, want in Veghel heb ik een gitaar staan, maar daar kom je niet zo één,twee,drie.’

















tom en bill
‘ik mis Tom en bill wel’ ‘ja, ik ook.’kim en marleen liepen over het strand. het was nu ook hun laatste dag vanmiddag zouden kim en marleen ook naar huis gaan. hun ouders waren samen op vakantie, en gingen ook samen naar huis, dus dat was het punt niet. en ze waren ook nog eens buren van elkaar. ze liepen naar hun huisje toe, en gingen in de auto zitten. ieder bij hun eigen ouders. zo reden ze naar Noord-Brabant toe.



‘aaahh, thuis.’ de vader van marleen probeerde de deur open te krijgen, maar het koste wat moeite. er lag een hele berg post op de mat. vader pakte de stapel op, en legde hem op de keukentafel. ‘dat is me wat.’ zei hij. marleen liep door het huis heen. eindelijk thuis. ze zou zo meteen samen met kim een brief naar Tom en bill schrijven. ‘marleen, er is post voor jou’ marleen kwam aangelopen. er lag een brief langs de stapel. marleen raapte hem op. voor haar moeder. marleen keek in de berg. marleen van bommel. marleen van bommel. marleen van bommel. op iedere brief hetzelfde. marleen pakte de hoop op, en liep naar haar kamer. ze keek op de eerste brief. er stond alleen marleen van bommel op. hij is dus door iemand persoonlijk in de bus gestopt. marleen maakte de brief open.



marleen



ik ben veilig thuis aangekomen.

de zolder blijft voor een jaar op

slot. echt balen. voor de rest is

alles goed. ik verveel me dood.

bill is lekker aan het zingen,

en ik kan niks.

ik heb een verassing voor je

doei

groetjes Tom



marleen maakte de volgende brief ook open.



marleen



het is nu een half uurtje later,

maar ik verveel me écht dood.

ik ben net een uurtje thuis,

en hou het nu al niet meer uit.

HELP!

Tom
avatar
THfan
Admin

Aantal berichten : 152
Registration date : 27-04-08

Profiel bekijken http://tokiohotelverhalen.forumactief.com

Terug naar boven Go down

Re: een ongelukje bij een gelukje

Bericht  THfan op zo mei 04, 2008 9:30 am

iedere brief was bijna hetzelfde. marleen was eindelijk door de berg brieven heen, toen haar vader riep. ‘marleen! kim staat voor de deur. kom je?’ marleen rende de trap af. ‘heb je zin om de wandelen?’ marleen liep achter kim aan naar buiten. ‘ik heb een hoop post gekregen!’ ‘ja, ik ook al. allemaal van Tom, maar niet een met postzegel.’ ‘ja, bij mij ook al. samen liepen ze de straat uit. ‘hoi.’er kwamen twee jongens voorbij. een met dreadlocks en de ander met kort zwart haar en een pony. de jongen met het zwarte haar had een zwarte broek en een zwart shirt aan. de jongen met de dreadlocks had een broek en shirt maat XXL aan. ‘hoi.’zeiden kim en marleen terug. na een paar seconden barstten de jongens in lachen uit. ‘ken je ons niet?’zei de een met de dreadlocks. kim en marleen keken elkaar aan. ‘nee.’zeiden ze. ‘ik heb een brief voor jullie.’ marleen en kim pakte ieder een brief aan.



hoi

jullie zullen nu wel thuis zijn.

leuke vakantie gehad?

we hebben het goedgemaakt

met onze ouders.

tot ziens

Tom en Bill



marleen keek verbaasd op. ‘ben jij het echt?’ vroeg ze aan de jongen met de dreadlocks. ‘ja’.zei hij. marleen geloofde het niet echt. de jongen trok zijn broek omhoog, en er verscheen een grote rij pleisters op zijn been. marleen keek naar zijn gezicht. er zat een piercing door zijn lip. alles was anders, behalve zijn grote bruine ogen. ‘we moeten nog iets afmaken.’ marleen pakte het hoofd van Tom vast, en kuste hem recht op zijn mond.



het was een paar uur later, en kim, bill, marleen en Tom zaten in het park op een bankje gezellig te kletsen. ‘heb je echt een tattoo?’ vroeg kim verrast. bill liet zijn nek zien. er stond een rondje met een tekentje in gezet. ‘mijn ouders waren het er niet mee eens, maar Tom en ik waren eens even flink boos geworden, en hebben gezegd waar het op stond. nu zijn wij zegmaar de baas in huis. daarom gingen we ook zo snel verhuizen, en hebben we ons zelf opnieuw op de aarde gezet, als bill en Tom kaulitz. niet de twee zonen van de strenge meneer en mevrouw kaulitz.’ ‘hoe hebben jullie dat voor elkaar gekregen? heel het servies op de grond gesmeten?’ ‘nee, erger. we zouden weglopen, en van een gebouw afspringen als ze ook niet een keer naar ons zouden luisteren.’ ‘heb je gedreigd met zelfmoord? en als ze nou niet luisterden? zouden jullie dat dan echt doen?’ Tom keek recht voor zich uit. ‘ja, natuurlijk. dit zijn niet onze echte ouders. onze eigen vader en moeder zijn dood.’ marleen keek Tom aan, maar Tom keek weg. ‘wat erg voor jullie. bill haalde zijn schouders op. ‘ze waren ziek in hun hoofd.’ ‘niet waar! oké, ze waren wel ziek in hun hoofd, maar dat kwam door een hersentumor bij mijn vader.’ kim keek marleen aan. bill tikte Tom aan op zijn schouder. ‘halló, ben je iets vergeten? ze waren ziek in hun hoofd. ze konden niet meer helder denken. wij waren zes toen ze zelfmoord pleegden door van een flatgebouw af te springen. Tom en ik stonden beneden, en riepen dat ze niet moesten springen, maar ze deden het toch. en toen lagen ze ineens voor onze neus. dood natuurlijk, maar ze lagen er wel. ik kan het me nog pressies herinneren. hun benen uit elkaar, en hun handen voor hun gezicht. ze wilden denk ik niet dat wij hun dode kop zagen. Ik voelde me toen echt alleen en vergeten door iedereen’ ‘en toen werden we uitgeleverd aan onze nicht en aangetrouwde neef. de enigste familie in de buurt. bill mocht hun al op de eerste dag dat we daar waren niet meer. hij had vaak ruzie met mijn stiefvader. ik hield wel van hun. nou,houden. hun hielden van mij. ik was de ideale zoon. alles wat ik deed was goed. deed bill hetzelfde, dan was het slecht. bill was daar erg verdrietig over, en wilde weglopen. en daarover kregen papa - ik bedoel mijn stiefvader - en bill ook weer ruzie over. En toen was ik het zat. Ik zei dat hij mijn broertje met rust moest laten. Maar hij luisterde niet. Omdat ik bill ging beschermen, ging mijn vader bill slaan, en gaf hem de schuld voor mijn gedrag. Dat was ook zo, maar dat hoeft hij niet te weten. En toen werd ik écht boos. Ik schreeuwde en zo, maar normaal ben ik nooit een driftkop, dus mijn stiefvader wist dat het menens was.’ Marleen was geschrokken van dit verhaal. kim wilde het graag verder horen. ‘en toen?’ vroeg ze. ‘ tom schreeuwde dat hij zichzelf wilde zijn, en dat hun hem geld moesten geven. Deden ze ook, maar mij gaven ze niks. Tom werd dus nog bozer, en toen kreeg ik ook vijf euro. Echt genoeg voor wat kleren, en de kapper. Tom en ik hadden het geld dus maar bij elkaar gelegd, en naar de kapper gegaan en zo. We zijn net klaar. Alleen we gaan nog niet naar huis. Pas vanavond. Heb je zin om mee een frietje te halen?’ bill probeerde er snel overheen te praten, maar marleen wist gewoon dat hij er niet over wilde praten. ‘als je problemen hebt, kim en ik zijn er altijd om over te praten, en je te helpen.’ Tom keek haar dankbaar aan. Marleen wist dat er veel meer achter hun gedrag zag als die ene ruzie. ‘zullen we bij ons gaan eten? Het is zes uur, en mijn ouders verwachten me thuis. Ik zal het even vragen. Marleen rende weg.

‘het mag. We mogen in de tuin gaan zitten, in de hut. We eten friet met shoarma Komen jullie mee?’ marleen rende al weer weg. Kim trok bill mee, en tom liep erachteraan. ‘hallo, ik ben de moeder van marleen.’ Ze gaf tom en bill netjes een hand. ‘ ik heb de borden al opgeschept en neergezet. Smakelijk.’ Marleen liep naar buiten, en klom de hut in. Tom had er wat moeite mee, door zijn been, maar ze kwamen allemaal boven. Snel aten ze hun friet op, terwijl kim en marleen iets over hun leven vertelde. Ze zaten in 3havo. ‘wij ook!’ zeiden tom en bill. ‘nou, dan vragen we of jullie bij ons in de klas mogen komen. Maar we hebben geen makkelijke klas. Er is veel ruzie, en zo. en er is een soort van dresscode bij ons in de klas. en daar vallen jullie allebei helemaal buiten.’ Tom keek een beetje nors. ‘dat is het punt. het kan ons niets schelen wat andere denken. waarom denk je dat wel er zo uitzien? omdat we dat willen. wij. niet de mode, of de mevrouw in de kledingzaak. wij!’ kim keek een beetje geschokt. ‘nou, oké. weten we dat ook weer.’ ze deed net alsof ze heel diep nadacht. ‘met tom en bill kan je niet over uiterlijk praten. staat genoteerd’ bill keek haar aan met een hoop afgunst in zijn ogen. ‘sorry.’ zei kim met een benepen stem. marleen wilde geen ruzie, dus ging ze over op een ander onderwerp. ‘wat zullen we morgen doen? we kunnen een ijsje gaan eten, of oven rondwandelen.’ ‘is goed.’zeiden bill,tom en kim in koor. het was al negen uur, en kim moest naar huis. ‘dan gaan wij ook maar.’ zei bill. ‘zullen we een nacht wegblijven? heb ik wel zin in, eigenlijk.’ ‘is goed, doen we.’ marleen en kim keken elkaar aan. ‘dat jullie dat durven, zonder dat je ouders het weten. ik zou het niet zo’n fijn gevoel vinden.’ ‘het kan ons niks schelen. mogen we hier in de boomhut slapen?’ ‘nee, je slaapt maar gewoon bij ons binnen’ zei kim. ze klom de ladder af, en ging door een gat in de heg naar haar huis toe. ‘marleen, heb je nog een matras dat bij ons mag liggen? wij hebben er maar drie..’ ‘ehm. ja die heb ik wel. wacht, ik kom hem even brengen.’ marleen sprong uit de boom zonder de ladder ook maar aan te raken. ze rende naar haar eigen achterdeur toe. ‘ze doen wel veel voor ons, vind je niet?’ vroeg bill aan tom. ‘dat doen meiden meestal, als ze je leuk vinden.’ zei tom schouderophalend. ‘en hoe weet jij dat? soms van marleen gehoord toen je aan het surfen was?’ tom keek wat nors. ‘als je het wilt weten vertrouw ik marleen helemaal. ze is écht aardig, maar ze doet zich zo stoer voor. eigenlijk is ze heel gevoelig, als je het wilt weten.’ tom klom het trapje af, en bill volgde hem. samen liepen ze naar het huis van kim.
avatar
THfan
Admin

Aantal berichten : 152
Registration date : 27-04-08

Profiel bekijken http://tokiohotelverhalen.forumactief.com

Terug naar boven Go down

Re: een ongelukje bij een gelukje

Bericht  THfan op zo mei 04, 2008 9:31 am

roj
‘lekker geslapen?’ marleen hurkte langs het bed van tom neer. ‘ja, eigenlijk wel. is bill er nog?’ tom keek even om. ‘nee, bill is beneden met kim. ze zijn al aan het eten. hoezo?’ tom keek marleen aan. hij had het nog nooit aan iemand verteld. ‘nou..’ ‘je hoeft het niet persé te vertellen als je niet wil.’ marleen stond op, en liep naar de deur. ‘oké, ik vertel het wel. alleen ik heb geen zin dat straks de hele buurt het weet, snap je.’ tom ging zitten op zijn bed, en marleen kwam langs hem zitten. ‘bill vind het moeilijk om bij anderen te slapen. in dubbele zin. hij wil altijd bij mij slapen. dan voelt ie zich veiliger. en hij heeft heimwee. zelfs als ik langs hem lig, wil hij naar zijn ouders toe. die zijn dood, maar toch. als hij thuis slaapt, gewoon bij onze stiefouders, kan hij wel slapen. verder eigenlijk nergens. en nu sliep ie niet thuis, én niet bij mij. ik was bang dat hij midden in de nacht in huilen uit zou barsten, ofzo.’ het was even stil. ‘zullen we maar gaan eten?’ zei tom. hij stond op, en liep naar de deur. marleen bleef zitten waar ze zat. haar schouders schokten. tom keek even verbaasd. dit had hij niet verwacht van marleen. altijd vrolijk en sportief. en nu dit. ‘ehm..wat is er?’ tom ging snel weer langs marleen zitten. snel wuifde ze hem met haar hand weg, en stond op. ‘nee, er is niks.’ze ging met de rug naar tom toe staan, en veegde snel haar tranen weg. ‘kom je?’ ze had de deur naar de gang al openstaan, en liep de deur uit.



‘zullen we vanmiddag gaan zwemmen?’ stelde kim voor terwijl ze aan het ontbijten waren. ‘is goed. mag ik even de kaas?’ zei marleen. het was half 10 en de ouders van kim waren al weg. ze waren bijna klaar met eten. tom stopte het laatste stukje van zijn brood in zijn mond, stond op, en liep naar buiten toe. ‘bill, kun je even komen?’ bill liep naar tom toe. ‘er is iets met die meiden. kim is eigenlijk té vrolijk voor een meid, als je begrijpt wat ik bedoel.’ ze keken naar de meiden. marleen en kim waren in het gras aan het zonnen, en klavertjes te zoeken. marleen keek schichtig om zich heen, en kim deed zo vrolijk dat het bijna nep was. ‘toen straks was kim aan het stoeien met haar hond, of haar leven er vanaf hing. toen ze me zag, stond ze ineens op, en rende ze naar buiten.’ bill draaide met zijn ogen. ‘ik kom er niet bij, met mijn gedachten. meiden zijn zo gek als een deur. en dan een deur met stippen. hoezo?’ ze keken elkaar weer aan. ‘nou.. toen we boven zaten, begon ik iets te vertellen, en toen wilde ik gaan eten, en begon ze ineens te huilen. maar ik mocht het niet zien, denk ik. ze draaide haar rug naar mij toe, en droogde haar tranen af.’ bill draaide weer met zijn ogen. ‘ach, jongen. je weet best dat meiden veel meemaken. en vooral op deze leeftijd.’ ‘je hebt gelijk. meiden zijn gewoon..meiden. maar ik ga er wel op letten. ik heb niet zo veel contact met kim, dus zou jij er ook op willen letten?’ ze keken weer naar marleen en kim. marleen lag op haar rug, en keek tom aan. ze glimlachte. ‘tom, je maakt je zorgen om niks. maar als je het zo graag wil, zal ik er wel op letten.’ ‘bedankt.’ Tom wilde naar binnen gaan, maar bill hield hem tegen. ‘ik heb een heel mooi nummer geschreven, gister avond. wacht. ik pak even het blad.’ bill rende naar de boomhut, en was binnen een halve minuut weer terug. ‘hier, kijk maar.’ bill gaf het blad aan Tom. ‘in het Duits is hij mooier. ik zing altijd in het duits. hier lees maar.’


Ich muss durch den Monsun Durch,
Hinter die Welt.
Ans Ende der Zeit bis kein Regen
mehr fällt.
Gegen den Sturm am Abgrund entlang
und wenn ich nicht mehr kann
denk ich daran.
Irgendwann laufen wir zusammen
Durch den Monsun



tom was er even stil van geworden. de meeste liedjes van bill waren gewoon wat rijmende woorden. dit had ook echt een betekenis. ‘het is niet alleen van mij. kim heeft ook geholpen. ik vind het best gaaf.’ marleen stond op en kwam naar tom en bill toegelopen. tom had het niet gezien. ‘écht, dit is héél mooi. en heb je er al een melodie op? aaahh, mensen, ik kan nu geen gitaar spelen. balen.’ ‘kom eens mee, tom. ik heb iets voor je.’ marleen pakte de pols van tom, en trok hem meen aar binnen. ze rende de trap op, en tom volgde haar naar haar eigen slaapkamer, op zolder. daar stond een zwarte elektrische gitaar. tom keek ernaar,pakte hem op, en begon te spelen. hij straalde helemaal. ‘aaahh! dankjewel.’ hij stopte met spelen, en omhelsde marleen. daarna ging hij verder met spelen. marleen liet hem alleen. toen ze de deur achter zich sloot hoorde ze tom zingen. het was een zelfbedacht liedje. het klonk heel mooi, ook al was het alleen een refrein en een couplet. het nummer was afgelopen, en marleen kon het niet laten om te klappen. in haar slaapkamer hoorde ze een bonk. tom had haar gehoord. ‘nee. hé.’ zei hij boos. tom maakte de deur open. ‘bill, als jij dat bent, heb je een groot probleem.’ zei tom boos. marleen liep via de andere deur haar slaapkamer in. tom draaide zich om, maakte de deur dicht. ‘aaahh.’ tom maakte een sprongetje., toen hij in het glimlachende gezicht van marleen keek. ‘hoe kom jij binnen?’ marleen’s glimlach verslapte. ‘ook goede dag. en ik kwam door de deur.’ zei ze nors. tom kon het niet echt volgen. ‘maar hoe kwam je dan binnen. en wie klapte er dan op de gang?’ ‘ik zei: ik kwam binnen door de deur.’ marleen pakte haar gitaar van het bed, en nar hem mee naar beneden. ‘en ik luisterde naar je nummer. het is erg mooi.’ tom snapte er niks meer van. ‘dank je, maar hoe kon je zo snel langs mij af komen, zonder dat ik het gemerkt heb?’ vroeg hij verbaasd. marleen gaf geen antwoord, maar liep met de gitaar door naar beneden. ‘bill, kim!’ riep marleen dor de tuin. ‘tom gaat nu een liedje voor jullie spelen.’ tom draaide om, en liep terug naar boven. bill kwam hem achterna. ‘kom op zeg. ik kan jou veel beter in de gaten houden. je doet de laatste tijd zo raar. kom gewoon naar beneden toe. marleen bedoelt het goed.’ bill pakte tom bij mij shirt, en trok hem naar beneden. dat deed hij zo hard dat ze allebei de trap afvielen. tom schoot in de lach, maar bill kon er de humor niet van inzien. ‘dus als we jou beneden willen hebben, moet je samen met mij van de trap vallen? oké.’ bill trok tom mee naar binnen. marleen was ondertussen boos weggelopen, en wilde niet luisteren toen tom begon te spelen. tom kon goed gitaar spelen, en ook goed zingen. bill zong zijn liedjes ook mee, en kon ook prachtig zingen. ‘woow, hier moeten jullie iets mee doen. jullie kunnen kij goed zingen.’ ‘ach, nee, dat valt wel mee.’ zei tom verlegen. ‘valt wel mee. valt wel mee? het is ontzettend mooi. je moet je een keer opgeven om aan zo’n show mee te doen. dat is echt gaaf.’ bill staarde naar zijn witte schoenen. ‘ach nee, dan vliegen we er gelijk uit..’ buiten gilde er iemand. ‘blijf hier.’ zei kim, en ze renden naar buiten. het gegil kwam van marleen af. dat hoorde kim gelijk. tom en bill renden achter kim aan. kim keek om, en roep over haar schouder dat ze daar moesten blijven. kim rende door het gat naar de tuin van marleen, en liep door hun poort naar de weg. ze rende door het hondenpad. dit was de weg die marleen altijd liep als ze alleen wilde zijn. ze zag marleen op een bankje zitten. ze wist dat die jongen er weer was geweest, om marleen te slaan en te schoppen. marleen sloeg wel altijd terug, maar zo sterk was ze niet. de zat daar, en haar hele arm was rood. er was waarschijnlijk tegenaan geslagen. ‘hij was er weer. maar hij had vrienden bij. ze sloegen me, en gooiden me op de grond. de rug van marleen zat helemaal onder het zand. ‘ik vroeg of ze wilde stoppen, maar ze sloegen alleen maar harder. en toen kreeg ik een schop tegen mijn arm, en begon ik te gillen. die vervelende jongens renden weg. waarom moeten ze altijd mij hebben? ik heb echt een hele grote hekel aan die jongens. waarom moeten ze mij hebben?’ kim ging langs marleen zitten. ‘ik denk dat roj ze heeft verteld dat ze jou in elkaar moesten slaan. dat is echt iets voor hem. trek je er maar niet teveel van aan. gewoon weer aan je ouders vertellen, en hun regelen het wel.’ ‘maar waarom moeten ze mij altijd hebben? ik snap het gewoon niet. roj vind me leuk. nou en. en als ik het niet met hem wil, stuurt hij zijn vrienden op me af.’ kim keek naar het hondenpad. Tom en Bill waren haar niet gevolgd. niemand mocht hier van weten. kim keek marleen nog een keer aan. ‘als ik jou was, zou ik het tegen Tom en Bill zeggen. maar in ieder geval tegen Tom. hij moet weten dat als roj erachter komt dat je zoveel met Tom omgaat, hij dan nog bozer is, en dan zijn vrienden ook naar tom stuurt.’ marleen keek kim aan. ‘ik durf het niet te vertellen. straks worden ze bang van me, en willen ze niet meer met me omgaan. dat zou ik heel erg vinden. dan zou ik het contact tussen hun en mij moeten verbreken door die stomme roj. ik wil niet dat je het tegen hun verteld. ik wil het zelf zeggen.’ marleen stond op, en liep terug naar haar huis. kim volgde haar.
avatar
THfan
Admin

Aantal berichten : 152
Registration date : 27-04-08

Profiel bekijken http://tokiohotelverhalen.forumactief.com

Terug naar boven Go down

Re: een ongelukje bij een gelukje

Bericht  THfan op zo mei 04, 2008 9:32 am

uit eten
‘wat was er aan de hand? waarom gilde je zo? ik schrok me dood! ik dacht dat je verongelukt was, ofzo’ hij zag het betraande gezicht van marleen en liep snel naar marleen toe. ‘wat is er gebeurt?’ vroeg hij zachtjes. marleen was zo aan het snikken dat ze geen antwoord kon geven. Tom knuffelde haar, en fluisterde lieve woordjes in haar oor. haar arm klopte, en haar broek was helemaal vol met zwarte vegen. ‘wat is er gebeurt? rustig maar. ik zal je beschermen. er zal niks meer gebeuren. was je gevallen, of... heeft iemand dat met opzet gedaan?’ bill keek naar marleen. er was toch iets aan de hand. Tom had gelijk. maar wát? ‘ehm...Tom, vanavond moeten we weer terug naar huis.’ zei bill, om een ander onderwerp aan te gaan. Tom keek boos naar bill, en marleen juist dankbaar. ‘bill, dat wéét ik.’ zei Tom een beetje geïrriteerd omdat hij nu moeilijk door kon gaan over wat er net gebeurt was. ‘zullen we nu even gaan? ik wil me even douchen.’ ‘ja, kim en ik lopen wel mee.’ zei marleen met een bevend stemmetje. met z’n vieren liepen ze naar de wijk waar tom en bill woonden. bill liep langs de voordeur, naar de poort. die was op slot, dus voelde bill in zijn zakken. ‘aah, mijn sleutel licht nog op de keukentafel.’ hij keek tom hoopvol aan. ‘de mijne heb ik erlangs gelegd.’ zei tom. bill keek naar het slaapkamerraam van bill en tom. kim volgde zijn blik. ‘kan je niet gewoon aanbellen?’ vroeg ze hoopvol. ‘nee, ze zijn niet thuis. pas vanavond na het eten komen ze thuis. ik klim wel naar boven.’ tom liet marleen los, en liep naar zijn broer toe. ‘ik onder, jij boven, oké?’ bill ging op de vensterbank staan, en tom erlangs. daarna klom bill op de schouders van tom, en kon zo bij het raam. bij duwde het open, en klom naar binnen. tom sprong van de vensterbank af, een half minuutje later maakte bill de voordeur open, en liet de rest binnen. marleen en kim keken bewonderend naar het grote huis. het was er ontzettend schoon, en alles glom van het schoonmaakmiddel. bill liep met zijn vieze schoenen door de gang naar de keuken. hij pakte vier glazen uit de kast en schonk ze vol met cola. ‘hier, drink maar.’ toen ze wat gedronken hadden, en tom een pak koekjes uit de la had gepakt gingen ze naar boven. de kamer van tom en bill was apart ingedeeld. twee muren waren lichtblauw, en de andere twee waren rood met zwart. aan de lichtblauwe kant stond een blauw bureau, met een grote tv erop, en aan de andere kant hetzelfde bureau, in het rood met ook een grote tv erop. er stonden twee bedden tegen elkaar aangeschoven, met aan de ene kant een blauw dekbed, en aan de andere kant een zwart dekbed. tom plofte neer op het bed, en trok marleen langs zich neer. ‘schatje van me. je bent echt alles voor me.’ zei hij tegen marleen. marleen begon te blozen. bill liep naar de badkamer om zich te douchen. de kraan bleef erg lang aanstaan. ‘ssst, niet zeggen.’ tom liep naar de wasbak op hun kamer toe, en draaide de warme kraan open. ineens hoorden ze iemand heel hard gillen. ‘aah! tom! kap daar eens mee! ik moet m’n haren nog uitwassen. zet uit die kraan!’ tom draaide de kraan weer dicht en ging met een zelfvoldane glimlach op het bed zitten. ‘sorry, ik kon het niet laten.’ zei hij tegen kim die hem met een klein glimlachje aankeek. ‘bill, schiet eens op! je bent nu al anderhalf uur bezig. is het nog niet goed?’ tom liep naar de badkamer toe, en draaide aan het slot. ‘laat die deur dicht!’ riep bill vanuit de binnenkant. ‘ik ben nog niet aangekleed! als je het waagt!’ tom had de deur bijna open. ‘zit je soms in bad, ofzo?’ ‘ja! blijf buiten!’ tom liep terug. ‘hebben jullie je zwemkleren meegenomen?’ ‘ja’ zei kim. ‘hoezo?’ tom liep naar de kleerkast toe en pakte er twee zwembroeken uit. hij liep naar de badkamer toe. toen hij de deur open deed klonk er een gilletje. ‘snel die deur dicht! wat ben je allemaal van plan?’ marleen en kim snapten wat ze moesten doen. snel trokken ze hun bikini’s aan en klopten op de deur van de badkamer. ‘ja, kom maar.’ binnen stond er een heel groot bad. tom en bill zaten er samen in, en kim en marleen gingen er snel bij zitten. ‘wow, dit is echt een gaaf huis!’ zei kim. ‘haha, klopt. ik zit er net pas in. ik heb eerst het water en zo klaar gemaakt.’ hij trok kim naar zich toe. tom ging langs marleen zitten. zo zaten ze een tijdje. ‘ik heb honger.’ zei bill. ‘tom, ga eens even iets halen, beneden.’ ‘jah, doe het zelf!’ bill stapte uit het warm water, en pakte snel een handdoek, en sloeg die om zich heen. snel liep hij de trap af, naar beneden. ‘ze zijn er nog steeds niet’ riep bill vanaf beneden. ‘die zijn vast weer uiteten.’ riep tom terug. hij sprong lenig uit het bad. ‘blijf even hier. ik ga even pizza warm maken.’ zei hij tegen marleen en kim. toen bill weg was kon kim zich niet meer inhouden. ‘aah! wat een schatjes zijn het toch! ik kan er niet omheen. zeg nou zelf. vind jij ze niet leuk? dan ben je gek! bill is gewoon alles, en tom is ook echt een schatje.’ marleen glimlachte, maar haar ogen deden niet mee. ‘je hebt gelijk. helaas ben ik bang dat ik niet lang meer met ze om kan gaan. met roj, en zo. ik baal er echt ontzetten van. maar ik ga het tom vanavond vertellen. dat beloof ik. en als ik dat niet doe, dan vertel ik het tegen roj.’ ‘oké, die belofte staat.’ van beneden kwam een geur van lekkere pizza’s naar boven toe. ‘heerlijk!’ zei marleen. nu stapten ook kim en marleen uit bad. ze droogden zich af, en liepen naar beneden toe. daar stonden tom en bill in de keuken. ze stonden langs elkaar. ‘er is inderdaad iets.’ zei bill tegen tom. ‘ik baal er echt van dat ze me niet vertrouwd. wat doe ik fout?’ vroeg tom meer aan zichzelf als aan bill. ‘meisjes zijn gewoon iets meer gesloten als jij. jij verteld het gelijk als je iets dwars zit. een meisje niet. je moet eerst haar vertrouwen winnen. ze wil het graag vertellen, maar niet aan iedereen. dat is gewoon zo. dat heeft iedereen. en als ze merkt dat je echt te vertrouwen bent, zal ze je heus wel alles vertellen. dat duurt altijd even.’ marleen en kim bleven achter het muurtje wachten om hun gesprek verder te luisteren. ‘wat vinden meisjes romantisch?’ vroeg bill aan tom. ‘ehm, kaarsen. en servetten in de vorm van een zwaantje, ofzo. en een wijnglas met cola, denk ik. en leuke muziek. zullen we buiten zitten, onder het afdakje? dat zullen ze leuk vinden.’ tom liep naar buiten toe om witte kleedjes op de tafeltjes te leggen. bill liep naar de over toe en pakte de pizza eruit. hij keek ernaar, schudde toen nee, en stopte hem terug in de oven. daarna liep hij naar de koelkast en pakte er een pak gehakt uit. hij begon het plat te slaan, pakte een cakevormpje en maakte gehakthartjes. bij deed ze in de pan, en bakte ze aan. tom kwam binnen. ‘je het er geen boter bij gedaan.’ ‘weet ik. maar we kunnen die meiden niet vet mesten. wat denk je wel?’ tom zette de boter die hij had gepakt weer terug in de koelkast. ‘lusten meiden sla? ik niet, en jij ook niet.’ tom keek naar de groene blaadjes in zijn hand. hij haalde zijn schouders op, en begon de sla op het aanrecht kort te snijden. ook een appel en wat komkommer sneed hij kort en gooide alles in een grote schaal. ‘zouden ze gebakken of gekookte aardappels lekker vinden?’ ‘ehm. gebakken, doe maar.’ Tom pakte een pan, en deed er boter in. hij wilde de pan op het voor zetten, maar bedacht zich. hij goot alle boter uit de pan, en gooide er olie in. marleen en kim keken elkaar aan. ze liepen de trap op, en kleden zich snel om. kim liep naar de badkamer, en liet het bad leeglopen. ondertussen deed ze wat make-up van bill op. daarna liepen ze tamelijk hard de trap af. Tom leed hun naar de tuin. ze moesten ieder aan een apart tafeltje gaan zitten. Tom liep naar binnen toe, en kwam terug met een aansteker. hij stak op iedere tafel een witte kaars aan, en ging weer naar binnen. even later kwamen Tom en bill samen met vier borden naar buiten gelopen. ze zetten de borden neer, en Tom ging bij marleen zitten, en bill bij kim. zo zaten ze een tijdje te eten. ‘mmm, het is erg lekker.’ zei marleen tegen Tom. de tafeltjes stonden zo ver uit elkaar dat ze elkaar niet konden horen praten. ‘dankje. sorry dat ik er weer over begin, maar wat was dat, toen vanochtend?’ Tom keek marleen aan, maar marleen keek weg. ze had gezegd tegen kim dat ze het zou vertellen. nu zou het kunnen. ‘oké, ik vertel het. maar je moet me één ding beloven. dat je me nu niet als iemand anders gaat zien, of me ineens de tuin uitjaagd.’ Tom pakte het hoofd van marleen vast. marleen draaide weg, maar Tom hield vast. ‘ik beloof dat ik je niet de tuin uitjaag, of wat dan ook, als je me het hebt verteld. ik beloof dat wij altijd vrienden blijven, en ik hoop zelfs nog wel meer dan dat. en als er iets is kan je er altijd met me over praten.’ pas nu durfde marleen Tom in zijn bruine ogen te kijken. ze zuchtte diep. ‘oké, dan vertel ik het wel.’ het was weer even stil. ‘op de basisschool was er een jongen. roj. wij waren beste vrienden. iedere dag spraken we af, en we zaten op school altijd langs elkaar. ik vond hem niet supergeweldig aardig, maar hij mij wel. in de eerste bleek het dat hij verliefd op mij was. we zaten nog steeds bij elkaar in de klas. roj wilde gewoon langs mij blijven zitten, en alles samendoen. maar ik wilde ook andere vriendinnen. na school sprak ik dus wel eens met kim af. toen ik dat tegen roj vertelde werd hij boos. ik vond hem ineens niet meer aardig. ik trok steeds meer met kim op, en steeds minder met roj. in plaats van het goed te maken begon hij mij te volgen. waar ik ook heen ging. een van zijn vrienden liep mij achterna. en toen hebben ze gezien dat ik met jou optrok. op vakantie was er blijkbaar ook iemand ons gevolgd. toen ze erachter kwamen dat jij hier ook bent gaan wonen, begonnen ze me ineens te slaan. daarom gilde ik zo. roj zelf zal dat niet durven. een zuchtje wind, en hij is weggeblazen. maar zijn vrienden..’ de ogen van marleen stonden vol tranen. ‘help me.’ marleen begon te snikken, en Tom omhelsde haar. hij aaide haar, en knuffelde. hij zei lieve woordjes in haar oor. marleen werd langzaam rustig. ‘zullen we even gaan wandelen?’ marleen stond langzaam op. Tom sloeg zijn arm om marleen heen, en zo liepen ze door de tuin. bill en kim waren druk in gesprek en hadden niets gemerkt. marleen keek Tom aan. ‘je moet me helpen. alleen red ik het niet. je moet me echt helpen.’ Tom droogde de tranen van marleen. ‘denk je hier vaker aan?’ marleen keek hem aan. ‘wat bedoel je?’ ‘nou, vanochtend, op onze slaapkamer.’ ‘ow, ja, ik denk er continu aan. overal zijn zijn vrienden. ze zijn zelfs ook in Scheveningen geweest. dat weet ik zeker.’ ‘hoezo? thuis zijn we ook al twee dagen niet bij elkaar weggeweest. ik denk dat ze het hier pas hebben gezien.’ marleen keek Tom aan. ‘nee, dat is niet. geloof me maar. ze zijn mij gevolgd.’ marleen liep snel verder, en Tom bleef staan. ‘maar, hoe.. hoe weet je dat zo zeker? heb je ze gezien?’ vroeg hij een beetje bang. marleen keek om zich heen. er was niemand te zien. wat ze nu ging zeggen mocht ze nooit verder vertellen. ‘nou, ze hebben gedreigd. ze hebben me bedreigd.’ haar wangen waren weer nat. ‘als ik maar naar een andere jongen zou glimlachen zouden ze ingrijpen.’ ‘maar dat is niet gebeurt. dat weet je.’ marleen keek Tom boos aan. ‘snap je het niet? snap je het echt niet? ze hebben jou been opengereten. ze hebben met een mes je been kapotgesneden. ze hebben de surfplank om laten kieperen, en toen hebben ze met een mes..’ marleen barstte nu echt in snikken uit. Tom liep langzaam achteruit. hij kon er niet met zijn gedachte bij dat hij was aangevallen. ‘ja, ga maar weg. breek je belofte maar.’ marleen duwde Tom naar binnen toe, en liep zelf snel naar de poort. ze wilde naar huis.
avatar
THfan
Admin

Aantal berichten : 152
Registration date : 27-04-08

Profiel bekijken http://tokiohotelverhalen.forumactief.com

Terug naar boven Go down

Re: een ongelukje bij een gelukje

Bericht  THfan op zo mei 04, 2008 9:39 am

pijn
‘marleen doe open.’ Tom stond op de stoep bij marleen. ‘doe open, nu.’ schreeuwde hij door de brievenbus. marleen zat in de gang met haar rug naar de deur toe te huilen. ze had een mes in haar hand. ineens liep er een stroompje bloed langs haar pols naar beneden. Tom zag het, en begon nu echt tegen de deur te bonken. hij probeerde het gewapende glas kapot te slaan, maar hij kwam niet binnen. ‘kim, kom snel, er is iets ergs gebeurd.’ kim stond nu voor de brievenbus. ‘marleen maak open. alsjeblieft. maak nou open.’ de make-up van kim was uitgelopen. bill was achterom gelopen, en maakte de poort open. hij rende naar de keukendeur toe, maar die was ook op slot. hij keek in het betraande gezicht van marleen. marleen zei iets maar bill kon het niet verstaan. met moeite ontcijferde hij de woorden. ‘help me.’ zei marleen steeds. daarna keek ze naar haar pols. bill zag het ook. er zat een diepe snee in. bill begon aan de klink te trekken en te duwen. kim zat door de brievenbus te roepen, maar marleen bewoon niet meer. alleen haar tranen waren een teken van leven. ineens stond ze op. ze liep naar de woonkamer. marleen maakte de klep van de piano open. ze ging zitten, en begon te spelen. eerst rustig, en daarna steeds sneller. bijna alle toetsen zaten onder het bloed, maar marleen scheen het niet te zien. kim was gestopt met roepen, en tom wilde haar ouders opbellen. ‘niet doen! dat vergeeft marleen jou nooit!’ tom hing snel weer op. kim probeerde het raam van de buitenkant open te krijgen. ‘marleen. laat me binnen. ik..ik..laat me binnen.’ kim begon te huilen. marleen maakte het raampje open, en gaf de sleutel. voordat kim en tom binnenwaren was marleen al naar boven gerend en had de deur op slot gedraaid. tom liet bill binnen, en kim rende naar boven toe. ‘marleen. maak open. laat me erin. alleen mij. tom en bill zijn beneden. laat me erin. laat me met je praten. ik wil je alleen maar helpen. laat me er alsjeblieft in.’ marleen opende de deur net op het moment dat tom en bill naar boven gerend kwamen. snel deed ze de deur weer dicht. marleen had geen zin in bill. en al helemaal niet in tom. kim duwde bill en tom naar beneden. ‘ik ben alleen. laat me binnen. alsjeblieft.’ marleen maakte de deur open. kim liep snel naar binnen en marleen draaide de deur weer op slot, er liep een heel spoor van bloed naar het balkon en weer terug. kim omhelsde marleen. ‘ik ben er altijd voor jou. tom vertelde wat er is gebeurd. hij is niet boos op jou. hij wil je helpen. laat hem nou. hij bedoeld het goed.’ ‘marleen. maak alsjeblieft open.’ tom stond nog aan de andere kant van de deur, maar marleen weigerde alleen al om iets terug te zeggen. toen kim marleen los liet, en ze allebei hun tranen hadden gedroogd begon kim te glimlachen. ‘wat is er?’ ‘je vroeg aan tom of hij je niet de tuin uit wilde sturen, maar je stuurde tom naar binnen en liep zelf weg. ik zag het. het was best wel komisch.’ marleen glimlachte een beetje. kim keek naar de pols van marleen, maar zei er niks van. ze wilde naar de deur lopen om een washandje te pakken, maar bedacht zich. ze ging op het bed zitten en trok marleen langs zich. ‘ik ben blij dat je het verteld hebt tegen tom. hij schrok ervan. dat zou iedereen doen. hij is niet boos. geloof me. hij wil je helpen. hij wil je beschermen. hij is ontzettend van streek, en wilde de ambulance bellen.’ marleen stond op en rende naar het balkon. de staat was leeg, maar marleen bleef bij het raam staan. ‘hij heeft het niet gedaan, maar hij was zo ongerust over jou. hij wilde je niet kwijt. hij houd van jou. hij houd zo veel van jou dat hij voor jou is verhuisd. al die brieven kwamen van hem af. hij heeft je uitgenodigd om te blijven eten. je hebt bij hem in bad gezeten. hij geeft om je. snap je het?’ marleen liep naar de deur toe. tom stond nog steeds aan de andere kant te roepen. bill was naar beneden gegaan, en had de gang schoongemaakt, en was nu met de piano bezig. ‘marleen, praat tegen me.’ huilde tom. marleen sloot haar ogen en draaide de deur van het slot, tom trok de deur open, en rende naar binnen toe. daar omhelsde hij marleen. ‘het spijt me zo. vergeef me alsjeblieft. het ging niet expres.’ marleen duwde tom van zich af. ‘ik ben het zat. altijd maar dat sorry. en dan denken dat alles weer goed is? nee. dat is het niet. en dat zal het ook nooit worden. goed bestaat niet. er is alleen slecht en slechter.’ tom stond op, en liep naar marleen toe, maar marleen duwde hem weer op de grond. ‘laat me met rust!’ schreeuwde ze. ze trok kim mee naar de deur. bill was door de herrie naar boven gelopen. hij hield marleen tegen. ‘rustig maar, marleen. het komt wel goed.’ bill had geen idee waar hij het over had, maar hij kreeg marleen wel rustig. ‘kom maar. dan schenk ik wat drinken in, en dan gaan we even naar buiten toe. dan kan je even je energie kwijt.’ samen met bill liep marleen naar beneden. kim bleef boven om met tom te praten. ‘wat is er toch met marleen?’ ‘ze is overstuur. dat is ze altijd heel snel. ze kan er niks aan doen. in het begin was het wel wennen. soms is het vervelend maar meestal heel fijn. ze geeft mensen heel snel de schuld van dingen. en daarna laat ze hun leiden. en als ze sorry willen zeggen word ze boos. zo zit ze in elkaar. ik weet hoe ik met haar om moet gaan. het is een heel karwij om te leren, maar als je weet hoe je er mee om moet gaan, kan je prima de vriend van marleen zijn.’ Tom keek kim aan. ‘hoe bedoel je leiden?’ kim keek naar het rode bloedspoor van marleen. ‘dat deed ze voor jou. om te zien of je om haar geeft. ze liet je leiden, omdat ze wilde weten of je om haar gaf.’ kim was bijna gaan schreeuwen en stond met de tranen in haar ogen. ‘ze deed het voor jou. ze had je buiten laten staan omdat ze om je geeft. ze deed dat allemaal voor jou.’ kim wees met haar hand naar het spoor. ‘dit deed ze omdat ze om jou gaf. omdat ze van je hield. omdat jullie bij elkaar horen. al dit bloed..’ kim knielde, en roerde met haar vinger door het bloed. ‘ligt hier omdat ze dat wilde. ze wilde weten hoe jij jou zou voelen. ze wilde weten of je om haar gaf.’ Tom pakte de pols van kim. ‘ik snap het niet. daarna duwde ze me tot twee keer toe op de grond, toen ik haar wilde laten zien hoeveel ik om haar gaf.’ kim ging weer staan, en wreef haar vinger schoon in de handpalm van Tom. ‘dat deed ze omdat ze om je geeft. omdat ze geen medelijden wil hebben. ze wil stoer zijn. stoerder dan ze is. ook marleen heeft wel eens ergens spijt van.’ kim liet tom los, en kuste hem op zijn wang. ‘ze geeft écht om je. wat ze ook doet. ze houd zoveel van je. het is niet te geloven. ze praat de hele tijd over jou. en ze heeft gelijk. je bent echt een schat.’ kim liep naar beneden toe, en Tom bleef op het balkon zitten. hij keek naar beneden. de ouders van marleen konden ieder moment thuis komen, en heel het huis zat onder het bloed. zouden de ouders weten wat marleen deed? Tom liep langzaam naar beneden. marleen was weer heel gewoon op de piano aan het spelen, en bill zong erbij. de zang was even mooi als het pianospel. kim was in de keuken bezig broodjes te smeren. na wat er was gebeurd had niemand echt kunnen eten. na een paar minuutjes kwam kim weer de kamer in. bill en marleen waren net klaar, en Tom was blij dat hij nu iets kon eten, in plaats van daar zo stil te zitten. bill en Tom pakten allebei een broodje met hagelslag, en kim en marleen een met pindakaas en suiker. marleen pakte een hap. ‘bah , je hebt er boter op gedaan!’ Tom hield zijn broodje voor, en marleen pakte er dankbaar een hap uit. zo zaten ze met z’n vieren rond de piano. na een paar minuutjes kwamen de ouders van marleen thuis. ‘hallo. aah, wat gezellig is het hier. smakelijk. wij hebben op de zaak gegeten, en gaan nu de administratie doen.’ de vader van marleen liep naar de werkkamer toe. ‘in de koelkast staat nog een fles cola. maak maar open.’ fluisterde de moeder van marleen in haar oor. ze zag de pols van marleen. snel pakte ze een pleister, en plakte hem op. daarna ging ze naar boven. niemand zei nog iets. nadat ze allemaal twee broodjes ophadden gingen Tom en bill naar huis toe. even later ging kim ook naar huis toe, en marleen naar bed.
avatar
THfan
Admin

Aantal berichten : 152
Registration date : 27-04-08

Profiel bekijken http://tokiohotelverhalen.forumactief.com

Terug naar boven Go down

Re: een ongelukje bij een gelukje

Bericht  THfan op zo mei 04, 2008 9:39 am

‘ja, ik kom!’ riep kim vanaf boven. marleen stond onder aan de trap te wachten voor de eerste schooldag. kim kwam snel de trap afgerend. ze zouden eerst nog bij Tom en bill langsgaan. snel renden ze de deur uit naar tom en bill. marleen belde niet aan, maar pakte de sleutel die ze van tom had gekregen en stak hem in het slot. binnen was nog alles donker. snel liepen ze door naar de woonkamer. ook daar was alles donker. toen marleen en kim de deur dicht hadden gemaakt, slopen tom en bill achter de kast vandaan, en grepen marleen en kim bij hun rug. de meiden schrokken erg, en gilden de hele buurt bij elkaar. snel renden ze met z’n allen naar buiten, voor iemand boos zou worden. ze renden de straat uit naar de school. ‘we moeten in A15 zijn. deze kant.’ bill en tom keken hun ogen uit. nou..de meeste mensen keken naar tom en bill. ze stonden voor het lokaal te wachten. ‘nou, daar staan de jongens. misschien wil je daarbij staan?’ vroeg marleen aan tom. tom pakte marleen vast en trok haar mee naar de grote groep jongens. ‘hoi. ik ben tom.’ zei hij tegen de groep. de groep bekeek tom van top tot teen. vooral zijn piercing vonden ze gaaf. tom deed dat ook bij de jongens. zo stonden ze even. ‘ehm. hoi, ik ben Thomas.’ zei een jongen met blond krulletjeshaar. daarna kwam bill erbij staan. hij gooide zijn arm over de schouder van tom heen. ‘hoi, ik ben bill.’ ‘ik ben Thomas.’ zei de jongen weer. toen stelde de rest zich ook voor. ‘ehm. kennen jullie elkaar?’ vroeg een jongen met bruin haar. bill keek naar zijn broer, en trok snel zijn arm weg. ‘hoi, ik ben bill.’ hij gaf tom een hand en glimlachte. ‘hoi broertje, ik ben tom.’ zei tom terug. niemand begreep er meer iets van. tom zag het. ‘we zijn broers.’ niemand knikte ja. allemaal waren ze verbaasd dat twee van zulke verschillende jongens zoveel op elkaar leken. ‘zelfde ouders..weet je wel?’ verduidelijkte tom. ‘jaja. valt ook lekker op. gave piercing trouwens.’ zei hij tegen tom. ‘dankje.’ tom sloeg zijn arm om marleen heen. zo stonden ze even. ‘zeg tom, wil je langs mij zitten?’ vroeg thomas aam tom. tom schudde nee. ‘ik heb al afgesproken.’ ‘en jij? of ga je langs je broertje zitten?’ vroeg thomas. tom liet marleen los, en duwde thomas vriendschappelijk op zijn schouder. ‘ik ben wel mooi ouder als bill.’ zei tom trots. hij trok zijn pet nog schever op zijn hoofd. bill keek hem boos glimlachend aan. ‘ja, tien minuten.’ zei hij lachend. tom en bill schoten in de lach, maar niemand lachte mee. ‘ehm, zijn jullie een tweeling?’ vroeg sammy, een jongen met oranje haar een sproeten. bill begon te glimlachen en knikte ja. even later kwam de leraar aanlopen. hij maakte het lokaal open. iedereen liep snel naar binnen om een goede plek uit te zoeken. marleen en kim gingen in het midden achter elkaar zitten. tom en bill gingen er snel langs zitten. de leraar legde zijn tas op het buro, en ging er langs zitten. ‘hallo. ik ben meneer Smeets. ik ben jullie mentor, en geef jullie ook frans. smeeds keek lachend de klas rond. ‘vorig jaar heb ik jullie ook al gehad. ik ken dus bijna iedereen. maar een paar gezichten zijn nieuw voor me.’ hij keek tom en bill glimlachend aan. ‘ik ben tom, en dit is bill.’ zei tom. ‘aha, oké. zit iedereen zo op een plek die ze willen?’ sammy stond op. ‘nee, ik wil langs tom zitten.’ ‘en ik langs bill.’ zei thomas daarna. marleen en kim keken tom en bill aan. ze schudden hun hoofd. ‘nee, wij zitten hier goed.’ zei tom. sammy zakte terug op zijn stoel. ‘maar dan wil ik met senne ruilen!’ zei hij toen. senne zat achter tom, maar wilde ook niet ruilen. sammy probeerde haar te overtuigen. ‘dan zit je voor Lisa! je grote voorbeeld!. senne stond langzaam op en sammy ging snel op haar plek zitten. ‘nu ik nog.’ zei thomas. ‘nee, nu blijven we zo zitten. dan ga je maar in de pauzes bij tom en bill staan. in de les moet je toch opletten.’ sammy tikte tom op zijn schouder. ‘heey. ik zal je wel in het groepje plaatsen. gewoon bij mij blijven en je bent binnen no time populair.’ tom draaide zich om. ‘als ik populair wil worden, zeg ik het wel. dankje.’ hij pakte tussen de stoelen de hand van marleen vast. sammy slaakte een kreet, en tom liet snel los. hij draaide zich om. ‘wat is er?’ fluisterde hij. ‘je hield de hand van marleen vast.’ zei sammy onthutst. marleen draaide zich nu ook om. ‘wat?’fluisterde ze. tom pakte boven de tafel de hand van marleen. sammy slaakte weer een kreet. ‘hebben jullie iets?’ vroeg hij. ‘ik zal het je na school laten zien. neem de hele klas maar mee. naar school, op het pleintje.’tom draaide zich weer om naar voren. ‘bill en kim, we gaan na school naar het pleintje achter de school. word leuk. kom je ook?’ bill draaide zich nu ook om. ‘ehm..ja is goed. gezellig. wie komen er nog meer?’ ‘sammy en thomas en de rest weet ik niet.. maar ik denk iedereen. en marleen en ik ook.’ tom glimlachte. ‘ehm, tom en bill. kunnen jullie ook even opletten?’ vroeg Smeets. bill draaide zich weer om. ‘nou, jullie hebben vandaag maar 2 uur les. deze les en dan nog muziek. voor muziek en voor studieles heb je geen boeken nodig, dus dat is makkelijk.’ Smeets glimlachte. even later ging de zoemer. ‘ehm, bill en tom, kunnen jullie nog even blijven?’ ze keken naar marleen en kim. Smeets zag het. ‘blijven jullie ook maar even. anders kunnen ze straks het lokaal niet meer vinden. nou. ik weet gelukkig al wie wie is, dus dat valt mee. ‘ja, we hadden ook niet anders verwacht.’ tom keek naar zijn handen en bill deed net alsof hij zijn veters strikte. ‘ehm. ik heb gehoord dat jullie ouders er,,nouja,, niet meer zijn, en jullie niet de beste vrienden zijn met je pleegouders, maar als er iets is, kan je het altijd tegen mij zeggen.’ Smeets keek kim en marleen aan. ‘jullie ook, en als je wilt mag je ook met z’n vieren komen.’hij keek weer naar tom en bill. ‘ga nu maar naar de les.’ Smeets maakte een briefje voor de leraar muziek, en tom, bill, kim en marleen liepen de klas uit. ‘muziek hebben we in c11’ zei kim tegen bill. ze pakte zijn hand vast, en marleen deed dat ook bij tom. zo liepen ze rustig naar c11 toe. ‘ja?’ vroeg meneer Hofland toen ze binnenkwamen. bill gaf het papier aan hem, en wilde gaan zitten, maar iedereen was anders gaan zitten. in plaats van dat er twee setjes tafeltjes leegwaren, waren er vier tafels over de hele klas verspreid, die leeg stonden. ‘ehm, meneer. wij zitten langs elkaar.’ tom keek naar marleen, en toen naar de klas. ‘ah, oké. ga nu maar even zo zitten, dan gaan we de volgende les volgens de plattegrond zitten. bill ging langs sammy zitten. marleen langs senne, en kim langs Lisa. toen moest tom wel langs een jongen met bruin stijl haar en grote donkerblauwe ogen zitten. ‘hoi, ik ben tom.’ de jongen keek hem glimlachend aan. ‘hoi, ik ben Joris. sorry dat je langs mij moet zitten. ik zit normaal altijd alleen. niemand mag me.’ hij keek verdrietig. ‘ik mag je.’ zei tom glimlachend, en Joris keek vrolijk op. samen zaten ze een tijdje te kletsen. toen ze in tweetallen achter de piano moesten keek marleen tom aan. tom knikte. ‘ik ga met marleen. vind je het erg?’ Joris knikte sip nee. tom vond het toch wel zielig. ‘ik zal je wel helpen als je problemen hebt, oké?’ Joris keek al iets vrolijker. marleen zat al flink te spelen op de piano. het klonk mooi en veel mensen stonden eromheen te kijken. tom ging langs haar zitten. ‘zo schoonheid. daar ben ik weer.’ zei hij zacht. ook bill en kim zaten langs elkaar. kim was ook een deuntje aan het spelen, en bill zong mee. ineens stopte hij. ‘we moeten een melodie maken op monsun!’ zei hij hard. marleen hoorde het, en begon wat te spelen. ‘zoiets?’ vroeg ze? tom keek op. ‘wouw, dat is mooi! die doen we.’ kim liep naar haar plaats om een couplet te schrijven, en tom pakte een gitaar uit de hoek. zo begonnen ze te spelen. na drie zinnen zat iedereen te luisteren naar het kleine concert. bill merkte het niet. hij ging zo op in zijn muziek dat hij zelfs het applaus op het einde niet hoorde. kim kwam aanlopen met een paar regeltjes, en marleen en tom zette weer in. kim speelde de tweede stem op de piano, en bill zong weer. na een paar keer geoefend te hebben stopten ze, de leraar had alles aangekeken en kwam nu naar het viertal toe. ‘wat mooi klonk dat. is dat zelf bedacht? prachtig!’ de hoofden werden rood, en ze gingen snel weer zitten op hun stoel. ‘marleen, ik moet zo meteen even langs Smeets langs. ga je mee?’ marleen knikte, en samen liepen ze het lokaal uit. ‘bill, ik zie je over een kwartiertje op het pleintje. zeg maar tegen de rest.’ ‘oké, zal ik doen.’ zei bill terug. samen met marleen liep hij naar C18, waar Smeets les had gegeven. ‘hoi, ik had je al verwacht, maar zo snel.’ glimlachte Smeets. ‘ehm, ja ik kom voor joris. hij voelt zich niet echt zo goed in de klas. ik zou eigenlijk voor hem willen zitten.’ smeets glimlachte. ‘dankjewel dat je dit komt melden. ik zie jullie niet ieder uur, maar een vermoeden had ik wel. ik zal nu even de plattegrond veranderen.’ marleen keek tom met grote ogen aan. tom zag het. ‘maar ik wil wel langs marleen en bij bill en kim blijven zitten. kan dat? dat je Joris langs sammy zet, of sammy en thomas omwisselt. doe dat maar. thomas vind het wel goed.’ Smeets glimlachte nog steeds. ‘oké is goed. fijn dat je het even komt zeggen. heb je nog een paar minuutjes tijd over? ik wil nog wat vragen.’ ‘ehm, ja, ik denk het wel.’ tom ging op de hoek van een tafel zitten, en marleen erlangs. ‘ehm, ik wilde vragen hoe het nu thuis gaat. want ik heb gehoord dat het een tijdje niet zo lekker liep. ik wil het graag weten als er iets is.’ tom keek naar zijn schoenen. ‘ehm, bill is nogal een stiefkind lijkt het wel. ik word continu voorgetrokken, en krijg alle aandacht. bill heeft me tegen mijn ouders opgezet.’ tom glimlachte in zichzelf. ‘en ik was daar wel blij om. aan bill heb ik veel meer als mijn stiefouders. ze zijn altijd weg, en als ze thuis zijn is het altijd zeuren over dat we te laat thuis zijn gekomen, of helemaal niet. maar nu valt het wel mee. ze hebben onze schoolspullen betaald, dus ik kan er wel weer een jaar tegen.’ tom keek Smeets aan en stond op. Smeets glimlachte niet meer, maar keek een beetje geschrokken. ‘hoezo, niet thuis?’ tom keek marleen aan. marleen zag dat hij het niet wilde vertellen. dat hij het niet durfde. ‘zijn ouders zijn overleden, en tom mag zijn stiefouders niet. hij heeft er altijd ruzie mee, en durft soms na een uitbarsting niet naar huis. dan logeert hij in het parkje, maar sinds ik hem ken, mag hij bij mij logeren.’ Smeets leek niet helemaal gerustgesteld maar tom kon zijn tranen niet lang meer inhouden. ‘we moeten gaan.’ zei hij, en hij trok marleen mee het lokaal uit.
gelaten.’ ‘maar dat is nie…’ tom drukt zijn vinger tegen mijn lippen ‘geloof me,, dat is wel
avatar
THfan
Admin

Aantal berichten : 152
Registration date : 27-04-08

Profiel bekijken http://tokiohotelverhalen.forumactief.com

Terug naar boven Go down

Re: een ongelukje bij een gelukje

Bericht  THfan op zo mei 04, 2008 9:40 am

112
‘waar blijft tom nou? met hem kan je ook geen afspraken maken.’ zei sammy boos. ‘hij zou komen over een kwartiertje, en waarom ben jij eigenlijk hier?’ vroeg bill aan een brugklasser die langs kwam lopen, en bleef staan. ‘ehm..ik..’ sammy duwde hem weg. ‘dit is alleen voor volwassene kinderen. de kleuterschool is daar.’ ‘hé, zo gaan we niet met andere mensen om.’ tom kwam aanlopen, en trok het brugje overeind. ‘en als de kleuterschool daar is, waarom is jou zusje er dan niet?’ sammy keek naar het meisje dat langs hem stond. ‘ehm..laat nou maar zien wat je wilde zeggen.’ tom ging voor sammy staan, en maakte zich groot. heel zacht begon hij te praten. ‘niks’. sammy snapte het niet, maar het brugje wel. ‘dus jullie staan hier allemaal om niks? ik ga toch liever naar de kleuterschool.’ en hij liep weg. ‘wat doen we hier dan allemaal?’ vroeg thomas aan bill. ‘nou, ik wilde van de gelegenheid gebruik maken. kim.’ hij draaide zich naar kim toe. ‘ik vind je ontzettend leuk, en lief, en je bent alles voor mij. je bent heilig voor mij.’ bill stopte even. sammy maakte een raar geluid dat een mengsel was tussen een hinnik en een schreeuw. ‘ehm, kim. ik ben verliefd op je. en ik..nouja..ik wilde vragen..’ kim keek bill aan. ‘ja, ik vind jou ook leuk. en ik wilde eigenlijk hetzelfde vragen aan jou.’ kim pakte het hoofd van bill vast, en kuste bill. heel de klas was aan het fluiten, en sammy deed net alsof hij flauwviel. toen bill en kim klaar waren stapte thomas naar voren. ‘kim, ik dacht..’ kim keek naar de grond, en thomas liep achteruit. ineens rende hij weg. zijn tas liet hij gewoon staan. lisa keek thomas na, en draaide zich toen weer tot kim. ‘nou, dat heb je lekker voor elkaar. ik zei toch dat hij een oogje op je had. en nu doe je dit. hoe zal thomas zich nu wel niet voelen?’ het was ondertussen al vier uur, maar het was zo leuk dat iedereen er nog stond. marleen nam het voor kim op. ‘hoe kon kim dat nou weten? er word zoveel over thomas geroddeld. de helft heeft hij zelf bedacht. hoe kon kim nou weten dat dit waar was? en trouwens. als hij het nu niet gezien had, zou hij het morgen wel te weten zijn gekomen.’ marleen pakte tom bij zijn arm, en trok hem mee naar huis. bill en kim liepen naar huis toe. hand in hand. ‘ehm..marleen.. ik wil je iets vragen.’ marleen keek angstig naar tom. ‘ehm..ik vind je ontzettend leuk..’ marleen kreeg tranen in haar ogen, en legde haar wijsvinger op de lippen van tom. ‘nog niet. ik weet niet waar liefde ons heenbrengt. ik ben nog te bang.’ tom keek teleurgesteld. marleen zag het. ‘het is niet jou schuld!’ zei marleen er vlug achteraan. ‘het..het ligt aan mij. en nu voel ik me niet zo op mijn gemak. ik ben het liefst nog even niet het mikpunt van pesterijen door roj. als het zover is, zal ik het wel vragen. maar nu nog niet.’ ze haalde haar vinger weg. tom dacht diep na, maar rende toen ineens weg. marleen kon hem makkelijk inhalen, maar dat deed ze niet. in plaats daarvan liep ze naar thomas toe.

‘hij is boven op zijn kamer. misschien kan je straks beter terugkomen. hij is niet zo vrolijk, op dit moment.’ marleen keek de moeder van thomas aan. ‘nee, ik moet hem nu spreken.’ de moeder wees de kamer van thomas aan, en marleen liep naar binnen. ‘ja?’ vroeg thomas. zijn ogen waren rood. snel veegde hij zijn wangen droog. marleen sloot de deur. ‘het spijt me voor wat je hebt gezien.’ ze ging langs thomas zitten. ‘wat is er?’ vroeg thomas. marleen wist niet zeker of ze het moest vertellen. ‘ehm,,nou. ken je roj nog uit de eerste? hij bedreigd me de hele tijd. ik mag met geen enkele jongen omgaan. alleen maar met hem. hij slaat me. en ik ben zo bang dat hij erachter komt dat ik met tom en met jou omga. je moet me helpen.’ ‘maar wat kan ik doen?’ vroeg thomas. marleen keek hem aan. ‘ik dacht juist dat jij wel een idee had.’ thomas schudde van nee. ‘nou, dan ga ik weer.’ marleen liep naar de deur. ‘ehm, je mag nog wel even blijven.’ thomas stond op, en trok marleen terug naar het bed. ‘nee, ik moet gaan. ik moet wat aan kim vragen.’ thomas keek geschrokken op. ‘toch niks over mij, hoop ik?’ marleen ging zitten. ‘laat maar. dan hoef ik niks te vertellen.’ thomas stond op. ‘dankje dat je bent gekomen. écht dankjewel.’ zei hij met een glimlach. marleen stond op en liep zonder iets te zeggen naar de deur. snel liep ze de trap af naar de woonkamer. ‘bedankt voor alles. ik ga naar huis, doei.’ zonder antwoord af te wachten trok marleen de voordeur achter zich dicht. toen marleen net de straat over wilde steken hoorde ze uit de struiken geluid komen. en tegelijkertijd kwam thomas naar buiten. ‘marleen, ik moet je nog iets zeggen. marleen werd bang, en begon te rennen. nu ze weer op straat was kon roj overal zijn. thomas rende achter haar aan. ‘wat is er? stop nou even!’ thomas rende achter haar aan. marleen rende veel harder, en riep nog over haar schouder. ‘laat me met rust!’ de tranen liepen over haar wangen, maar ze kon niet anders. na een paar minuutjes was ze thuis. ze wilde naar boven toegaan, toen ze erachter kwam dat haar schooltas nog bij thomas stond. en zijn schooltas stond nog op het pleintje. eerst liep marleen naar het pleintje. ze hees de tas op haar rug en liep toen met lood in haar schoenen naar thomas. snel belde ze aan. thomas maakte open, maar gooide de deur gelijk weer dicht. ‘thomas! laat me binnen! sorry van net, maar ik kon niet anders! van wat ik je vertelde. roj houd me overal in de gaten. hij heeft vrienden. laat me binnen.’ de deur bleef dicht. marleen maakte de tas van thomas open, en pakte er een blaadje uit.



bedankt voor je hulp

hier is je tas

kun je de mijne even brengen?

tom is ook bij ons, waarschijnlijk.

-x- marleen



snel rende ze weer naar huis. ze ging achter de piano zitten, en begon met oefenen. ze speelde het liedje monsun zo vaak dat ze het uiteindelijk zo zat was dat ze de piano met een klap dicht gooide. ze liep door het gat in de tuin naar de achterdeur van kim. kloppen deed ze niet. ‘hallo. is kim boven?’ ‘ja, loop maar door.’ zei de moeder van kim. marleen rende met twee treden tegelijk de trap op. kim wilde net naar beneden gaan, maar liet marleen binnen op haar kamer. ze zat op de pc te MSNen met bill en tom. ‘mag ik?’ vroeg marleen. kim knikte

kimm in love: hoi, ik ben het,marleen

bill in love 2: marleen? hoi. gezellig.

kimmarleen: alles goed?

bill in love 2: ja (hartje) met mij wel!

kimmarleen: met mij niet L ik was naar thomas gegaan, en deed daarna nogal bod tegen hem, omdat hij mij achterna rende over straat. en toen ik zijn schooltas kwam brengen maakte hij niet open.L

bill in love 2: ow L dat is minder. tom wil je spreken

marleen keek verbaasd op. na een paar seconden sprong er onder in de hoek een venstertje omhoog. tom was ingelogd.

t’ommetje: hoi

kimmarleen: hoi. wat wil je zeggen?

t’ommetje: hoe is het met thomas? lekker gezellig wezen kletsen? nog over het hart van iemand breken gehad?

kimmarleen: hoe bedoel je?

t’ommetje: ik hoorde je met tomas praten toen ik je wilde verrassen in de struiken.

kimmarleen: was jij dat? in die struiken? ik schrok me kapot! ik dacht dat het roj was! wat een gemene streek is dat toch. bah

t’ommetje: ik wilde je verrassen. ik had een mooi gedicht voor jou. dat wilde ik geven. maar toen zag ik hoe thommie je achterna kwam

kimmarleen: noem hem gewoon thomas. noem je zelf maar tommieJ dat is leuk.

“ tommie ” : zo beter? maar wat ik wil zeggen is: sorry dat ik wegrende. ik had verwacht dat jij me achterna kwam, en dat ik dan zou struikelen ofzo, en je me wilde helpen. het spijt me.

kimmarleen: ik dacht al dat je zoiets bedacht had. en ik wilde weten wat je deed als ik je niet achterna kwam.

“ tommie ” : sorry, het spijt me echt. en toen je bij thomas was.. sorry, het spijt me zo. heel mijn toetsenbord hier is een beetje nat. ik wilde je niet boos/bang maken. je betekend zoveel voor me. en als er iets is, ik ben er altijd voor je. ik ben jou beschermengel

kimmarleen: wacht.



‘ik ga weer. doei.’ marleen rende weer naar buiten toe voor kim ook maar iets kon zeggen. kim liep naar de computer toe. ze las het gesprek van tom en marleen. glimlachend ging ze achter de pc zitten



“tommie” : marleen? wat doe je?

kimm : hoi, ik ben er weer. wacht even. marleen komt zo.

“tommie” oké. hoe lang is even?

kimm: ehm..



kim leunde achterover. ze keek haar kamer rond. marleen zou nu wel voor de deur staan. ze pakte een lichtrood blad uit haar la. ‘nu zijn ze het aan het uitpraten.’ zei kim in zichzelf. ze pakte een zwarte pen. ineens begon het beeldscherm te knipperen



tommarleen: Hey meis. we hebben het bijgelegd.

kimm: heey schatjes! gelukkig maar. wat ben ik blij voor jullie.

tommarleen: haha, wij ook maar we gaan weer. bill wil op de pc. doei

kimm: doei xxx



kim begon met schrijven



Du wirst für mich immer heilig sein
Ich sterb für unsere Unsterblichkeit
Meine Hand von Anfang an
über Dir Ich glaub an Dich
Du wirst für mich immer heilig sein



met mooie sierletters schreef ze de zinnen op het blad. het moest een liedje worden. toen kim net klaar was kwam bill online



billo: heey schatje! alles goed?

kimm: heey! ja, en bij jou?

billo: gaat wel. ik zit hier met twee in elkaar verstrengelde mensen..(tom en marleen)

kimm: doe ze maar de groeten van me. ik heb iets voor jou...

billo: gaaf! vertel..

kimm: morgen op school. het eerste uur hebben we studieles.

billo: jammer..wat hebben we morgen nog meer?

kimm: ehm..tekenen en nog iets. we hebben maar vier uur. ik zal even kijken in mijn “mooie” agenda

billo: helemaal vol met hartjes en mijn naam?? is dat niet mooi, dan?

kimm: jawel, maar ik kan mijn huiswerk er niet meer bij schrijven.. ik kijk wel bij jou.

billo: is goed. tom en ik geven binnenkort een feest

kimm: gaaf! dat is stoer! wat voor iets?

billo: tuinfeest denk ik..

kimm: gaaf! wanneer?
avatar
THfan
Admin

Aantal berichten : 152
Registration date : 27-04-08

Profiel bekijken http://tokiohotelverhalen.forumactief.com

Terug naar boven Go down

Re: een ongelukje bij een gelukje

Bericht  THfan op zo mei 04, 2008 9:41 am

kim leunde achterover. er kwam geen antwoord. ze ging maar weer verder schrijven. na een paar minuutjes kwam marleen haar kamer binnen. helemaal buiten adem, en haar linkerwang helemaal rood. er zat een handafdruk op.

‘wat is er gebeurt?’ ze stond op, en knuffelde marleen. ‘hun ouders kwamen thuis.’ marleen kwam niet meer uit haar woorden. kim keek naar haar wang. ‘wie heeft dit gedaan?’ marleen legde haar hand op haar wang. ‘heeft roj dit gedaan?’ marleen schudde van nee. ‘vader van tom en bill’ zei ze zachtjes. kim stond op en trok marleen mee. ‘mam! ik ben even naar bill en tom. uiterlijk ben ik half acht thuis. doei!’ schreeuwde ze, en samen met marleen rende ze zo snel mogelijk naar het huis van tom en bill. kim drukt met veel geweld de deurbel in, en marleen droogt haar tranen af. de deur gaat met een zwaai open. ‘ja?’ er stond een man met grijs haar en een ongeschoren gezicht. kim zag in de woonkamer tom en bill tegen elkaar op de grond zitten. kim rende naar binnen toe maar werd tegengehouden door de man. ‘niks daarvan. jij blijft maar mooi buiten.’ de man wilde de deur weer dichtmaken, maar marleen stak snel haar voet tussen de deur. ‘bill tom! we kunnen niet binnen!’ riep kim tussen het kiertje van de deur. ‘gaat alles goed?’ vroeg kim. ‘kim! help ons!’ riep tom. ineens kwam er een vrouw aanlopen. ze ging de woonkamer in, en ineens klonk er een klap en toen een doffe dreun. ‘bill! tom! wat is er aan de hand? zeg iets!’ schreeuwde marleen. er kwam geen andwoord, en de voet van marleen was helemaal samengeperst. ‘kim, ik houd het niet lang meer.’ ineens viel de deur met een klap dicht. kim en marleen vielen achterover op de stenen vloer. kim stond op en bonkte op de deur. ze drukte de deurbel zo lang in tot haar vinger gevoelloos was. het was ondertussen al zeven uur, en marleen en kim waren nog niet binnen. binnen hoorden ze de man en de vrouw praten met tom, maar bill hoorden ze niet. de ogen van kim werden groot, en ze liep langzaam het tuinpad af. ineens rende ze terug en bonkte met heel haar lijf tegen de deur. hij bleef dicht.

‘ik ga mijn tas halen.’ zei marleen stil. ze liep langzaam weg. bij het huis van thomas bleef ze staan. zijn tas was al binnen. marleen belde aan. thomas maakte open. ‘het spijt me van vanmiddag. ik hoorde iemand in de bosjes zitten, en toen kwam jij me achterna. het spijt me zo. kunnen we niet gewoon vrienden zijn? opnieuw proberen?’ thomas liet marleen binnen. thomas zei helemaal niks, en gaf alleen de tas aan marleen. hij duwde haar weer naar buiten. marleen kon niks anders bedenken dan hem de schuld te geven. alles op zijn schoenen te schuiven. ‘dankjewel voor je hulp. jij voelt blijkbaar ook niet aan hoe bang ik altijd ben. ik kan er toch niks aan doen dat ik zo reageer? of is dat ineens wel mijn schuld? vertel het maar!’ thomas keek niet eens op. ‘en als je het niet erg vind. kim staat voor een gesloten deur bij tom en bill.’ thomas keek op. ‘nou, die zorgen ook goed voor kim.’ zegt hij boos tegen marleen. ‘dat zal moeilijk gaan als ze door hun ouders vastgehouden worden in hun huis. ik ga nu naar kim toe, en kim zou heel veel om je geven als je haar nu gaat helpen.’ ze pakte de hand van thomas vast, en trok hem mee. snel liepen ze naar kim toe. ze zat op de stoep te huilen met muziek op. ‘ze slaan en schoppen, en ik hoor geschreeuw.’ zei kim met een krijtwit gezicht. marleen liep naar de voordeur toe, en thomas ging langs kim zitten. marleen drukte de deurbel in, maar er kwam geen geluid van de bel. die was doorgeknipt of gesprongen. snel liep marleen achterom. de poort was open, en snel liep ze de gigantische tuin door. ze liep langs een vijver met vissen, langs een groot bloemenveld, en uiteindelijk ook langs het afdak waar ze onder hadden gezeten. ze kwam bij de achterdeur. marleen vloekte hardop. de achterdeur zat op slot. ze keek door het raam naar binnen toe. het was donker binnen, en met moeite kon ze twee mensen zien zitten op de bank. ze bewogen niet. aan de andere kant van de kamer stond ook nog iemand met iets in zijn hand. het leek wel een pan, of een stok. de stok werd op de grond gelegd, en de man liep naar de bank toe. hij liep mank. hij hief zijn arm op, en op de bank kromp iemand ineen. de hand kwam neer, en nu wist marleen het zeker. ze belde 112.









blind
‘komt alles goed?’ vroeg kim aan een agente die bij de deur stond. de stiefouders van tom en bill waren door de politie meegenomen, en bill en tom waren naar het ziekenhuis. ‘ja, alles komt goed, meid. we zijn nu het huis aan het onderzoeken of er sporen zijn. ga maar naar huis. we zullen je bellen als we iets weten. ze duwde kim van het tuinpad af. marleen zat met thomas te praten. ‘ik ga naar huis.’ zei kim meer tegen zichzelf als tegen thomas en marleen. ‘ehm, ik zie je morgen weer thomas. ik loop met kim mee. doei.’ samen met kim liep marleen naar huis. ‘waarover waren jullie aan het kletsen?’ vroeg kim. ‘over hoe dit gebeurt kon zijn. en over roj. en hij gaat ons helpen.’ kim keek iets vrolijker. zo liepen ze naar huis
avatar
THfan
Admin

Aantal berichten : 152
Registration date : 27-04-08

Profiel bekijken http://tokiohotelverhalen.forumactief.com

Terug naar boven Go down

Re: een ongelukje bij een gelukje

Bericht  THfan op zo mei 04, 2008 9:41 am

‘er is iets gebeurd bij bill en tom. ze komen voorlopig niet naar school.’ smeets keek de klas rond. marleen en kim waren langs elkaar gaan zitten, en achter hun zaten joris en thomas. joris wist ondertussen ook het hele verhaal. smeets keek de klas serieus toe. ‘er is een hoop gebeurt bij tom en bill thuis.’ sammy keek verveeld op. ‘zoals?’ vroeg hij. hij was boos dat hij door tom op een andere plek moest zitten. smeets keek hem aan. hij ging op zijn bureau zitten. ‘tom en bill woonden vroeger in groningen. daar pleegden hun ouders zelfmoord, en moesten ze bij meneer en mevrouw kaulitz gaan wonen. tom werd ontzettend voorgetrokken. bill had vaak ruzie met zijn stiefouders. deze zomer gingen ze naar scheveningen op vakantie. daar besloten ze dat ze niet meer de stiefkinderen wilden zijn van meneer en mevrouw kaulitz. daar ontmoetten ze ook marleen en kim. daarna waren ze naar veghel verhuisd, en hadden heel hun uiterlijk overhoop gegooid. uit verzet deden ze dat. ze sliepen niet meer thuis, en hadden hun ouders al een week niet gezien. tot dit weekend. bill werd bewusteloos geslagen, en tom net niet. ze zaten vastgebonden, en hun ouders werden beledigd waar ze bij stonden. daarna kwam de politie. die hebben de stiefouders van tom en bill meegenomen, en tom en bill liggen nu in het ziekenhuis. vooral bill is er slecht aan toe. lichamelijk en geestelijk. tom alleen geestelijk.’ sammy was ondertussen rechtop gaan zitten. ‘hoe weet u dit allemaal?’ Smeets keek marleen en kim aan. ze knikten ja. ‘kim en marleen hebben het me verteld. ze waren erbij. buiten op de straat. ze hoorden en zagen alles, en hadden ook de alarmlijn gebeld.’ kim keek glazig voor zich uit. marleen zat te schrijven in haar agenda. Smeets keek ook naar marleen en kim. daarna ging hij weer verder. ‘ik heb hier een beterschapkaart.’ hij pakte een kaart uit zijn tas en liet hem rondgaan. toen iedereen had geschreven was het tijd. kim en marleen liepen snel het lokaal uit. bij engels was de klas onrustig. meneer achten merkte het, en vroeg wat er was. niemand zei iets. ‘werk dan gewoon door, alsjeblieft.’ zei hij een beetje geïrriteerd.

om half 11 was er bezoekuur. marleen en kim kregen vrij van school om naar het ziekenhuis te gaan. ze gingen op de fiets. eerst zouden ze hun tassen thuis neerzetten. toen ze dat gedaan hadden gingen ze naar het ziekenhuis. om vijf over half 11 liepen kim en marleen het ziekenhuis in. marleen en kim gingen naar de balie toe. ‘wij komen voor tom en bill kaulitz.’ zei marleen. haar stem trilde. de mevrouw wees hun de weg, en met knikkende knieën liepen ze naar de lift. de vierde etage. toen de lift weer open ging liep kim naar kamer 12 en marleen naar kamer 11. tom lag aan een hoop apparatuur aangesloten. hij keek naar het plafond. marleen hoestte zachtjes. tom draaide moeizaam zijn hoofd. er zat dit keer geen pet op, maar een verband. marleen liep naar hem toe, en pakte zijn hand. ze begon te huilen. ‘is alles goed? ik heb een kaart voor jou’ tom zei niks. hij keek marleen alleen maar met glazige ogen aan. ‘tom, zeg alsjeblieft iets! zeg iets terug. praat tegen mij.’ tom draaide zich van marleen weg. hij keek nar de muur. een zuster kwam binnen. ‘zuster, zuster! hij zegt helemaal niks! hij geeft geen antwoord. wat is er aan de hand?’ vroeg marleen half schreeuwend. de zuster liep naar tom toe, en onderzocht hem even. ‘hij is een beetje versuft. dat is heel goed voor te stellen. we hebben hem een verdovend middel gegeven. zijn arm is gebroken, en daar zit gips om. hij hoort je wel, maar is te zwak om iets terugzeggen. praat maar wat.’ de zuster liep weg naar kim toe. marleen ging weer langs tom zitten een aaide hem over zijn hand. ‘ik vind het zo erg voor je. eerst je been, en nu dit. ik weet niet of je me hoort, maar ik heb spijt van wat ik heb gezegd. door roj laat ik jou niet gaan. hij kan de pot op. en..nou ik wilde vragen... mag ik jou vriendin zijn?’ tom knipperde langzaam met zijn ogen, en er rolde een traantje uit zijn ooghoek. marleen knipoogde. ‘schatje van me. ik moet gaan. ik ga nog even bij bill kijken. daarna kom ik terug, oké? tot zo.’ marleen liep snel de kamer uit. er was een dokter bij bill. bill zat aan allemaal apparatuur vast. kim zat op de rand van het andere bed te kijken. de dokter was bezig een infuus aan te leggen. ‘hij is net geopereerd. hij heeft een zware hersenschudding, en zijn sleutelbeen was op drie plaatsen gebroken. die hebben we operatief aan elkaar gezet. we houden hem kunstmatig in slaap. over een week gaan we kijken of hij wakker word. hij lag namelijk bewusteloos op de grond, en als we hem nu wakker maken bezwijkt hij door de pijn in zijn schouder.’ toen de dokter klaar was liep hij de kamer uit. het gepiep van de hartslag van bill werkte marleen op de zenuwen. kim was naar bill toegelopen, en kuste hem op zijn wang. praten deed ze niet. zo zat kim een paar minuutjes. marleen hoestte zachtjes om te laten merken dat ze er was. kim keek op. ‘hoi.’ zei ze. marleen ging langs kim staan. vanaf hier zag bill er een stuk beter uit. alleen zijn wangen waren ingevallen, en zijn ogen dicht. marleen keek op de klok. ‘we kunnen zo meteen beter gaan. bill en tom hebben rust nodig. ik ga nog even bij tom kijken. kom je over vijf minuutjes ook?’ kim knikte langzaam. marleen liep snel weer naar tom toe. het leek net of tom sliep. zijn ogen waren dicht. marleen liep iets harder dan bedoeld naar tom toe. tom probeerde de hand van marleen te pakken, maar het koste te veel energie. na een paar centimeter moest hij zijn hand weer neerleggen. marleen zag het, en schoof de hand van tom naar haar toe. heel zachtjes, en bijna onvoelbaar kneep hij in haar hand. marleen glimlachte. zo zaten ze even.
avatar
THfan
Admin

Aantal berichten : 152
Registration date : 27-04-08

Profiel bekijken http://tokiohotelverhalen.forumactief.com

Terug naar boven Go down

Re: een ongelukje bij een gelukje

Bericht  THfan op zo mei 04, 2008 9:42 am

het was al 11 uur, maar marleen zat nog op de computer. ze was aan het MSNen met kim.

kim = sad: hoi

marleen mist tom: heej

kim = sad: ik voel me zo schuldig

marleen mist tom: ik ook. als ik niet naar jou was toegekomen kon ik ze misschien wel tegenhouden..

kim = sad: en als ik hem gewoon het blad had gegeven, was ik erbij

marleen mist tom: blad?

kim = sad: ik had een gedicht/liedje voor hem geschreven. hij vroeg of hij het mocht lezen, maar ik zei morgen. en nu kan het niet..ik vind het zo erg

marleen mist tom: mag ik het lezen, of is het voor bill?

kim = sad: ja, eigenlijk wel. maar het gaat over wat hij zei. dat ik heilig voor hem was. en in het Duits klinkt het geweldig, denk ik

marleen mist tom: gaaf. ik wilde dat ik dat kon! een liedje schrijven.

kim = sad: gewoon proberen

marleen mist tom: haha, zal ik morgen doen, denk ik

kim = sad: oeps! er komt iemand naar boven. ik ga doei

marleen mist tom: doei

kim was weg. marleen staarde naar het beeldscherm. er was niemand online. marleen pakte pen en papier en begon met schrijven.



Keiner mehr da der
mich wirklich kennt.
Meine Welt bricht grad´ zusammen.
Und es läuft 'n happy end.
Um dich weinen soll ich nicht.
Ich weiß unsterblich sind wir nicht.
Aber du hast mal gesagt

Wenn nichts mehr geht
werd ich ein Engel sein
- für dich allein.
Und dir in jeder dunklen Nacht
erschein.
Und dann fliegen wir,
weit weg von hier.
Wir werden uns nie mehr verlier'n.

Bis du mir das erste Mal erscheinst,
stell ich mir vor dass du von oben
mit den Wolken für mich weinst.
Ich wart unendlich lang auf dich.
Doch so unendlich ist das nicht.
Denn du hast mal gesagt

Wenn nichts mehr geht
werd ich ein Engel sein
- für dich allein.
Und dir in jeder dunklen Nacht
erschein.
Und dann fliegen wir,
weit weg von hier.
Wir werden uns nie mehr verlier'n.
Nie mehr verlier'n.

Wenn nichts mehr geht!

Denk nur an mich und du siehst,
den Engel der neben dir fliegt.
Denk nur an mich und du siehst,
den Engel der neben dir fliegt.

Wenn nichts mehr geht
werd' ich ein Engel sein
- für dich allein.
Und dir in jeder dunklen Nacht
erschein'
Und dann fliegen wir,
weit weg von hier.
Wir werden uns nie mehr verlier'n.

Wenn nichts mehr, wenn nichts mehr geht!
avatar
THfan
Admin

Aantal berichten : 152
Registration date : 27-04-08

Profiel bekijken http://tokiohotelverhalen.forumactief.com

Terug naar boven Go down

Re: een ongelukje bij een gelukje

Bericht  THfan op zo mei 04, 2008 9:43 am

tevreden keek ze naar het resultaat. het was een mooi nummer over tom. over wat hij had gezegd. en als hij het niet red..niet aan denken! dacht marleen in zichzelf. Tom haalt het heus wel. en vooral als ik hem blijf steunen, komt alles goed. dacht marleen. ze stopte de brief in een envelop. Tom schreef ze op de envelop. maar geen adres. ze zou hem morgen aan tom geven. als ze weer naar het ziekenhuis ging.

‘kom op, snel. dan kunnen we dit bezoekuur nog even langsgaan.’ kim en marleen raceten naar het ziekenhuis toe. ze sloegen de balie over, en stapten snel de lift in. kim ging de kamer van bill binnen en marleen die van tom. tom lag nog steeds in bed. de verdoving was bijna uitgewerkt. ‘hoi, ik heb iets voor je.’ marleen liep naar tom toe. ze gaf de envelop aan tom. tom maakte hem met veel moeite open. lezen deed hij niet. hij staarde alleen maar naar het blad. ‘wat is er? vind je het niet mooi?’ tom keek nog steeds naar het blad. ‘nee. dat is het niet. het is..’ tom stopte even. ‘het is..nou. ik kan het niet zien.’ marleen snapte het niet. ‘hoezo? het staat er gewoon.’ tom legde het blad neer. ‘ik kan het niet zien. ik kan niks zien. alles is zwart!’ marleen liet de hand van tom los. ‘maar..’ tom kapte haar af. ‘snap het dan! ik ben blind! gewoon helemaal stekeblind! ik kan niet eens dag van nacht onderscheiden! nog niet eens het verschil zien tussen jou, en een kast!’ marleen pakte het hoofd van tom vast, en draaide hem naar die van haar. zijn ogen had hij open, maar kijken kon hij niet. zijn ogen waren glazig. lichtbruin. niet zo donker als eerst. de ogen van tom waren er niet meer. dit waren oude ogen. dode ogen. tom keek maar naar het zwarte gat voor zich. hij zag niet dat marleen aan het huilen was. geluidloos. ze wilde niet dat tom dacht dat ze ontzettend veel medelijden met hem had, en het liefst zou willen ruilen met hem. met alles. als tom maar weer kon zien. tom zocht naar de hand van marleen. marleen pakte zijn hand voordat hij überhaupt één seconde het dekbed aan het aftasten was. hij trok zijn hand terug. ‘ik ben blind. niet dom.’ hij zocht verder naar de hand van marleen. marleen schrok zo dat ze haar hand van het dekbed afgetrokken had. tom zocht naar een hand die er niet meer lag. toen hij erachter kwam dat marleen haar hand niet op het bed had liggen werd hij boos. ‘ik probeer het toch goed te doen! als je zo flauw doet, dan ga maar. ik hoef je nooit meer te zien!’ schreeuwde tom half. marleen stond op, en gooide de stoel om. ‘of je mij ooit nog kan zien! stom joch! wat heb ik ooit in je gezien!’ ze rende de kamer uit. kim zat stil langs bill te wachten tot hij bij zou komen. marleen liep zonder iets te zeggen naar huis. kim merkte het, en liep naar tom toe. ‘wat is er?’ tom staarde naar de brief. hij voelde de letters. hij keek op. ‘kan je het me voorlezen?’ vroeg hij aan kim. kim keek verbaasd. ‘kan je zelf niet lezen?’ tom gaf haar het blad. ‘doe nou maar.’ kim keek naar het blad. ‘het is een lied. zal ik het voor je zingen?’ tom knikte moeizaam.

‘ik ga naar marleen toe.’ tom keek naar de richting waar het geluid vandaan kwam. kim was net klaar met de brief. het ging over een engeltje. er rolden tranen over de wangen van tom. kim zag het. ze troostte tom. ‘wat is er? vertel het maar.’ tom hoestte een keer. ‘nou..marleen en ik hadden net ruzie. ik zei dat ik marleen nooit meer wilde zien. ze liep weg.’ ‘dat is waar ik het over had. je leert er wel mee omgaan.’ kim keek naar de deur. ‘ik praat wel met marleen. ik breng haar wel hierheen.’ stelde kim tom gerust. na een paar minuutjes ging kim ook naar huis.



















coma
‘marleen, maak open.’ kim stond voor de slaapkamer van marleen. marleen zat binnen te huilen. kim kroop door het gat in de muur naar de kamer van marleen. toen kim binnenkwam zag ze dat marleen op haar MP3 muziek aan het luisteren was. snel stopte ze de muziek, en keek kim aan. ‘wat is er?’ kim ging langs marleen zitten. ‘hij is erg verdrietig over dat je weg bent gegaan.’marleen keek naar buiten. ‘het kan me niks schelen.’ zei ze strak. kim glimlachte. ‘om wie zat je dan te huilen?’ marleen keek kim met verdrietige ogen aan. ‘hij kan nooit meer iets zien. ik vind het zo zielig. en als ik hem wil helpen, word hij boos. ik vind het zo moeilijk.’ marleen zat verdrietig ineengedoken. ‘hoe is het eigenlijk met bill?’ vroeg ze om op een ander onderwerp over te gaan. dit keer keek kim verdrietig. ‘morgen halen ze hem uit zijn narcose. dat word hij wakker. hoop ik. niks is zeker. net als dat tom blind is geworden door zijn stiefvader. hij heeft het aan me verteld. zijn vader had hem op zijn rug geslagen. daardoor is hij bewusteloos neergevallen.’ kim keek marleen aan. ‘zullen we het even over iets leuks hebben? bijvoorbeeld..’ het was even stil. marleen keek naar buiten. ‘zullen we even gaan wandelen? we kunnen bijvoorbeeld wel even bij het speeltuintje kijken.’ stelde marleen voor. kim knikte. samen slenterden ze naar het speeltuintje. ze gingen op de schommels zitten. ‘wist je nog dat we hier vroeger iedere dag zaten?’ vroeg marleen aan kim. ‘ja, klopt. jij schommelde kij hoog, en ik zat altijd zand weg te schoppen. zo zaten ze een tijdje. marleen keek op haar mobieltje. kim en marleen hadden dezelfde. ‘het is etenstijd. ik moet naar huis.’ marleen wilde haar telefoon weer in haar zak stoppen, maar er kwam een sms’je binnen. snel keek marleen.



marleen.

kom naar me toe.

er is iets met bill.

schiet op.

tom
avatar
THfan
Admin

Aantal berichten : 152
Registration date : 27-04-08

Profiel bekijken http://tokiohotelverhalen.forumactief.com

Terug naar boven Go down

Re: een ongelukje bij een gelukje

Bericht  THfan op zo mei 04, 2008 9:43 am

‘kim, kom mee. snel.’ snel liepen ze naar huis, en pakten hun fiets. ze liepen het ziekenhuis binnen. het was er bijna uitgestorven. ‘hé! waar gaan jullie heen?’ riep de man achter de balie. het was geen bezoekuur. ‘we komen voor een vriend. hij heeft problemen.’ riep kim terwijl ze de gang uitliepen. de man kwam hun niet achterna. kim en marleen rende snel naar de lift. toen ze boven waren liepen ze allebei naar bill toe. er waren twee doktoren. al snel kwam er een derde aangelopen. marleen ging naar tom toe. ‘wat is er aan de hand?’ vroeg marleen aan tom. zijn wangen waren nat. ‘als ik het nou kon zien, zou ik het weten.’ zei hij verdrietig en boos tegelijk. marleen ging langs hem op bed zitten. ze pakte zijn gezicht vast en kuste hem zachtjes op zijn mond. ‘het spijt me, van wat ik zei.’ tom keek marleen aan. ‘het maakt niet uit.’ marleen schrok. de ogen van tom werden steeds lichter. ze waren niet meer bruin te noemen. eerder een soort blauw. marleen liet niet merken dat ze het jammer vond. tom had het veel erger. ‘zou je voor mij kunnen kijken?’ marleen liep naar bill terug. de doktoren deden wat rustiger aan, en kim was gaan zitten. er kwam een dokter bijzitten. ‘bill slaapt nu zonder verdoving. zijn schouder is zover geheeld dat hij er niet zo veel last van zal hebben. we hebben geen idee of hij zo meteen wakker word, of blijft slapen.’ de dokter keek ernstig. kim keek geschrokken naar bill. ‘hoe bedoel je, blijft slapen?’ vroeg ze onzeker. ‘nou, misschien ligt hij in coma. dat weten we niet. dat zal over een paar uur duidelijk worden. we kunnen alleen hopen.’ de andere dokters liepen weg, en de dokter ging verder. ‘ik blijf hier even bij zitten. als je wilt kan ik ook even weggaan. als hij in coma ligt hoort hij ons nu praten. als hij gewoon slaapt, hoort hij ons straks praten, als hij wakker is. klets maar wat met hem.’ kim liep naar bill toe. ‘ah, bill. ik vind het zo erg voor je. ik zou zo met je willen ruilen. ik wil je zo graag terug. zo graag weer met je praten, je stem horen. en gisteren ben ik alleen voor jou naar de kerk gegaan. ik heb gesmeekt en van alles gedaan om je wakker te krijgen. laat me niet in de steek.’ kim kneep zachtjes in de hand van bill. marleen liep ondertussen naar tom toe. ‘bill slaapt nog.’ tom schoot overeind. ‘sorry, ik hoorde je niet aankomen.’ marleen kon zich niet inhouden. ‘ik vind het zo vervelend voor je. en ik wil je zo graag helpen.’ tom stak zijn hand uit, en trok marleen naar het bed. marleen keek hem aan met haar ogen dicht. ze wilde niet in de ogen van tom kijken. ‘wanneer mag je naar huis?’ tom deed zijn ogen open. ‘niet. mijn ouders worden nog steeds vastgehouden, tot bill beter is. daarna word er een hele rechtzaak aangespannen, en zo. en als het slecht uitvalt draaien ze de bak in, en kan ik dus de komende paar jaar niet naar huis.’ marleen deed haar ogen weer open. ‘je mag bij ons blijven. overmorgen mag je naar huis. je mag wel bij ons logeren.’ zei marleen vastbesloten. ‘nee. ik ben jullie alleen maar tot last. ik kan helemaal niks. misschien met veel moeite mijn eigen brood smeren, maar dat was het ook. en ik zal ook naar een andere school moeten, en het vervoer en die dingen. nee, dat kan ik jou en je ouders niet aandoen.’ marleen keek hem aan. ‘je doet me pas iets aan, als je niet bij ons intrekt.’ daarna liep marleen de kamer uit. tom hoorde het niet, en begon gewoon verder te praten. ‘zou je jou gitaar een keer mee willen nemen? ik heb een geweldig mooi nummer. in het Duits natuurlijk, maar je vind het vast mooi.’ de zuster kwam binnen lopen. ‘tegen wie praat je?’ vroeg ze aan tom. ‘was ik hier net dan alleen?’ vroeg hij benauwd. ‘ja.’ tom plofte neer in zijn bed.



‘ik vind het goed dat tom bij ons blijft. ik heb hier een brief voor het ziekenhuis. we halen er een specialist bij die hem misschien weer kan laten zien. maar jij zult daarvoor wel een grote verantwoordelijkheid moeten dragen. jij zal ene hoop van jou lessen voor moeten lezen, en thuis een hoop moet doen.’ marleen begon te stralen. ‘dankjewel!’ ze knuffelde haar moeder helemaal plat. ‘mag ik de brief meenemen naar het ziekenhuis? dan vraag ik of hij morgen al kan komen.’ marleen pakte haar jas, en haar moeder kwam naar de gang gelopen. ‘is goed. Ik ga met je mee, om het te regelen. als het mag nemen we hem vandaag al mee. hoe is het eigenlijk met zijn broertje?’ de stemming van marleen was helemaal omgeslagen. ‘bill ligt in coma. gister hebben ze hem geprobeerd wakker te krijgen, maar het is niet gelukt. De dokters denken dat hij over een paar dagen weer wakker word. ik hoop het.’ snel renden ze door de regen naar de auto.

‘tom. ik heb goed nieuws voor je. je mag bij ons blijven logeren.’ tom ging rechtop zitten. ‘gaaf! dat vind ik leuk.’ marleen ging langs hem zitten, pakte zijn hoofd vast en kuste hem op zijn mond. tom begon te glimlachen. ‘dus jij bent het! ik had je niet herkend. ben je verkouden?’ ‘ja. maar je mag weg uit het ziekenhuis, en bij ons wonen. ik zal alle lessen van school voorlezen, en je helpen met alles. en mijn ouders halen er doktoren bij die je misschien weer kunnen laten zien. ik ben zo blij.’ tom begon helemaal te stralen. ‘wanneer kan ik komen?’ vroeg hij. ‘mijn moeder is het nu bij de receptie aan het regelen. van haar kan je nu al meekomen.’ tom stond op, en liep met zijn handen voor zich uit naar de deur. marleen liep achter hem aan. ‘nou, dit heeft niet veel zin.’ zegt ze tegen tom. ‘als je op dit tempo loopt komen we pas volgende week aan bij de receptie.’ ze pakte de schouders van tom vast, en duwde hem in de goede richting. tom had zijn normale XXL kleren aan, dus kon zo meekomen. na tien minuutjes kwamen ze aan bij de receptie. ‘hallo, hier zijn we al.’ de moeder van marleen keek tom raar aan. tom merkte er niks van en stak beleefd zijn hand uit. ‘hallo, ik ben tom.’ zei hij. de moeder pakte de hand van tom en schudde hem. ‘hallo, ik ben de moeder van marleen. ga daar maar even zitten. ik moet hier nog wat regelen.’ ze wees naar de wachtkamer. marleen liep er samen met tom heen. er zat nog een ander meisje in de kamer te wachten. marleen duwde tom neer op een stoel, en ging erlangs zitten. het meisje keek tom raar aan. ‘hoi.’ zei ze opgewekt. ‘hoi.’ zei marleen terug. ‘hoi.’ zei tom terug. hij keek net langs het meisje af. het meisje draaide zich om om te kijken of er iemand stond. verbaasd keek ze terug. ‘ik ben marleen, en dit is tom.’ zei marleen maar. ‘ik ben Tyara.’ ze keek marleen lang aan. ‘ik ken jou ergens van.’ zei ze langzaam. ‘ken jij iemand die Thomas heet?’ marleen keek tyara lachend aan. ‘jij bent het zusje van hem. klopt dat?’ tyara knikte. ‘ik zit bij Thomas in de klas.’ tyara glimlachte. ‘mijn ome ligt in het ziekenhuis. over vijf minuutjes ga ik bij haar kijken. dan is mijn vader met de papieren hier.’ tyara zette de tv aan. even later stond ze op. ze gaf de afstandsbediening aan marleen, en liep de kamer uit. ‘ik ga vast bij de deur staan. kom je nog een keer bij thomas langs? doei.’ ze liep weg. het was ondertussen al laat geworden, en marleen stond ook op. ‘wacht jij hier? dan ga ik kim halen. die rijd mee naar huis.’ marleen liep naar de kamer van bill toe om kim op te halen. ze zat nog steeds met bill te kletsen. alsof hij gewoon antwoord gaf. ‘heb je zin om morgen mee een ijsje te halen?’ vroeg kim. even was het stil. ‘nee, niet daar. we kunnen naar die ene bar gaan langs de school. daar hebben ze lekker ijs.’ even was het weer stil. ‘nee, ik sta erop. ik trakteer.’ zei kim. daarna liep marleen de kamer in. ‘kim we gaan. kom je mee?’ kim keek op. ‘natuurlijk kom ik mee.’ ze glimlachte. ‘kom, dan gaan we.’ ze stond op, en zette een stoel terug bij het lege bed, en een andere stoel waar ze zelf op had gezeten zette ze erlangs.

‘tom, we gaa..’ marleen keek naar de wangen van tom. hij staarde naar de muur, en zijn ogen waren rood en opgezwollen. marleen liep naar hem toe, en droogde zijn wangen af. ‘tom, wat is er?’ vroeg ze bezorgd. tom snikte een keer. ‘het was op tv. de serie die bill en ik altijd zagen. ónze serie. en ik had geen idee waar hij over ging. en dat allemaal door die stomme k*t ogen van mij!’ tom balde zijn vuisten tot zijn knokkels wit zagen. ‘ik kon er niks van volgen, niet eens de ondertiteling! ik vind het zo gemeen. waarom ik? waarom niet iemand die..die..die morgen dood gaat!’ marleen zette de tv snel uit, en trok tom overeind. op dat moment kwam kim binnen. ‘tom, je mag mee. wat een goed nieuws! kom, dan gaan we. we kunnen nog snel even langs jou huis gaan om je spullen op te halen.’ ze pakte marleen bij haar hand, en trok haar mee.
avatar
THfan
Admin

Aantal berichten : 152
Registration date : 27-04-08

Profiel bekijken http://tokiohotelverhalen.forumactief.com

Terug naar boven Go down

Re: een ongelukje bij een gelukje

Bericht  THfan op zo mei 04, 2008 9:43 am

school
‘tom, wil je bij marleen op de kamer slapen? je slaapt vannacht nog even in een slaapzak, maar morgen zal ik een lekker warm bed voor je maken.’ de moeder van marleen opende de voordeur, en marleen leidde tom mee naar de woonkamer. ‘nou pap, dit is tom.’ de vader van marleen stond op, en keek tom raar aan. ‘nou, hoi.’ zei de vader van marleen. tom glimlachte. ‘hallo. dankjewel dat ik hier mag logeren. het zal hier wel een stuk gezelliger zijn dan in het ziekenhuis. en sorry dat ik er zo bijloop, maar ik ga morgen even mijn goede kleren thuis halen.’ de vader van marleen glimlachte. ‘ik heb niet zoveel over je gehoord, maar.. welkom in je nieuwe huis. ik weet niet wat je nu nog wil doen, maar jullie mogen boven nog wel even tele.. ehm, ik bedoel radio luisteren.’ tom glimlachte. samen liepen ze naar boven. ‘ik trek even mijn pyjama aan’ zei marleen zacht. tom draaide zich automatisch om. ‘dat hoeft niet, hoor.’ zei marleen zachtjes. tom ging zachtjes op het bed zitten. ‘ik ben zo bang dat ik vergeet hoe jij eruit ziet. want elke keer als je een herinnering herinnert, verander je hem. en aangezien ik altijd aan jou denk, en jou iedere seconde als een beeld voor me zie, als een herinnering, ben ik na een jaar vergeten hoe je eruit ziet.’ er biggelde een traan over de wang van tom. marleen pakte zijn hand, en duwde hem tegen naar wang aan. toen haar neus, kin, hals, schouders, en zo tot haar kleine teen. ‘dankjewel.’ zei tom dankbaar. marleen trok vlug haar pyjama aan, en hielp daarna tom met zijn pyjama. ze hielp hem in zijn slaapzak te kruipen, en deed het licht uit. tom ging rechtop zitten. ‘welke dag is het vandaag?’ ‘zondag, hoezo? we gaan morgen bij jou huis langs.’ ‘oké. je het lieve ouders, wist je dat? ik ken ze nog niet zo lang, maar ze vertrouwen jou wel als ze zo iemand als ik op jou kamer laat slapen.’ tom ging weer liggen. ‘sorry van dat etentje. ik reageerde nogal lomp. ik wilde dat ik het terug kon draaien.’ dit keer ging marleen rechtop zitten. ‘het is niet jou fout. die reactie had ik verwacht. maar wat ik daarna deed, was gemeen. ik heb je gewoon buiten laten staan, je omver geduwd en noem maar op.’ marleen trok de pleister van haar pols af. ze keek naar de diepe snee. ‘moet je zien wat ik heb gedaan. ik vind het zo moeilijk, en iedere keer als ik zo doe beloof ik aan mezelf dat het de laatste keer is.’ tom ging nu ook zitten, en zocht de hand van marleen op het bed. hij voelde over haar pols. er zaten een hoop littekens. allemaal strepen in dezelfde richting. snel trok hij zijn hand terug. ‘het zijn er zo veel. hoelang doe je dit al?’ marleen kneep haar vel samen. ‘een maand. sinds ik jou heb ontmoet.’ ‘komt het door mij?’ vroeg tom angstig. marleen knikte. ‘ja.’ tom stond op, en rolde de slaapzak op. ‘wat ga je doen?’ ‘ik ga weg. als jij jezelf pijn doet door mij, kan ik hier niet blijven.’ hij liep langzaam naar de deur toe, en ging de trap af. met zijn handen voor zich uit liep hij naar de woonkamer. ‘bedankt voor alles, maar ik kan hier niet blijven. doei.’ hij liep naar de voordeur toe, en maakte hem open. de vader van marleen pakte tom bij zijn hand, en trok hem naar binnen. ‘wat is er?’ vroeg hij toen hij tom een keukenstoel aanbood. tom bleef staan. ‘ik ben niet goed voor marleen. door mij krijgt ze problemen. ik kan niet blijven. sorry.’ er liep een traan over de wang van tom. de vader van marleen keek marleen raar aan. ‘bedoeld hij jou pols?’ marleen knikte. ‘marleen. ga weg. het komt allemaal door mij. ik ben een regelrechte ramp voor jou. marleen liep naar tom toe. ‘zonder jou ben ik een grotere ramp, als met.’ marleen trok tom mee naar boven. ‘morgen mag je weggaan, maar nu blijf je hier.’ zei ze lief maar toch bevelend. tom keek haar aan. ‘het spijt me.’ daarna ging hij op zijn zij liggen, en viel in slaap.



‘tom is er weer, maar zijn broer laat nog even op zich wachten.’ Smeets keek de klas rond. ‘het schooljaar is niet perfect begonnen, en tom en bill hebben het al helemaal niet makkelijk gehad.’ sammy floot. ‘ja, wat moeilijk!’ tom werd rood. Smeets stond boos op. ‘misschien wil tom zelf even vertellen wat hij de afgelopen tijd heeft meegemaakt.’ marleen pakte de hand van tom, en tom hield hem stevig vast. ‘ nou, eerst woonden bill en ik samen met onze ouders in Groningen. maar toen pleegden mijn ouders zelfmoord, en moesten bill en ik bij onze enigste familie wonen. ze sloegen bill vaak in elkaar. zo ging dat een paar jaar door. tot we op vakantie gingen naar Scheveningen.’ tom keek marleen aan. ‘en toen wisten bill en ik dat we in Veghel wilde wonen. bill en ik wilde veranderen, en..en..nouja. dus toen waren we hier. we sliepen nooit thuis. we zagen onze stiefouders nooit meer. toen mijn stiefouders eigenlijk naar hun werk waren, kwamen we thuis. ze zaten dus lekker in de woonkamer op de bank. en toen ging het snel. ze waren zo boos op ons. vooral op bill. ze schopten bill tot hij zijn sleutelbeen gebroken had op drie plaatsen, en bewusteloos neerviel. en..en..’ tom stopte even, en keek naar marleen met een soort maak-jij-het-maar-af-gebaar. marleen zag het. ‘nou, toen hebben ze tom zo hard op zijn rug geslagen dat hij blind is geworden. ook zijn arm is gebroken. en daarna is bill geopereerd, en is nu nog niet wakker. hij ligt in coma.’ er rolde een traan over de wang van kim. sammy deed zijn mond open, en weer dicht. thomas keek denkend voor zich uit. het was een tijdje stil in de klas. Smeets keek de klas rond. ‘tom logeert nu bij marleen. zijn ouders worden door de politie vastgehouden. en, nouja. veel sterkte ermee.’ Fallen stond op. ‘senne en ik hebben een tekening gemaakt voor tom op het bord.’ zei de blozend. senne liep naar het bord toe, en draaide het om. er stond een grote gitaar met een petje op het bord. in mooie letters stond er een klein versje bij:

gitaar op je been

jij speelt als nummer één

met je pet op je kop

zo speel je heel top

daar kunnen wij niet omheen

iedereen begon te lachen, behalve tom. ‘dankjewel, maar..wat staat er?’ Fallen werd rood. snel las ze het voor. ‘er staat een rode gitaar met de tattoo van je broer erop, en een pet met hetzelfde teken als de tattoo.’ tom glimlachte. ‘gaaf, echt stoer.’ sammy had blijkbaar zijn stem terug gekregen. ‘kun je nu nog spelen?’ tom begon te lachen. ‘de muziek zit in mijn hoofd. niet op een blaadje.’ thomas knikte, en sammy pakte de elektrische gitaar met het teken erop van zijn tafel af, en gaf hem aan tom. ‘we hebben met z’n allen geld bij elkaar gelegd. alsjeblieft.’ zei hij terwijl hij de gitaar aan tom gaf. tom pakte hem aan, en voelde langs de snaren, en langs de randen. ‘wat is hij mooi!’ zei hij hard. thomas klopte tom op zijn schouder. ‘nu moet je wat spelen. dat ene liedje bij muziek. ken je de tekst?’ tom werd rood. ‘ik kan niet zingen. maar spelen wel.’ thomas gaf marleen een duwtje. ‘haal hem eens over.’ zei hij zachtjes. marleen aaide tom. ‘zing maar. er zijn niet zoveel mensen. kom op.’ tom haalde diep adem. ‘oké dan.’ tom begon met een lekker loopje. even stopte hij, en draaide hij boven aan de knopjes. ‘nou. dit nummer heeft marleen voor mij gemaakt. het heet wenn nichts mehr geht.’



thomas klopte tom op zijn schouder. ‘het was mooi!’ senne stond op. ‘wouw, wat een mooie stem, en een mooi nummer!’ heel de klas gaf complimentjes. tom keek trots naar marleen. ‘goedzo!’ riep marleen over de klas heen. tom pakte de wangen van marleen vast, en kuste haar op haar mond. marleen keek naar smeets. hij glimlachte. snel pakte ze de handen van tom, en gaf hem een hele lange romantische kus. de hele klas was aan het joelen. kim keek glazig langs zich heen. zachtjes fluisterde ze iets, en knikte.



















fewfewfew
‘je mag niet meer naar die mensen toe!’ de vader van tom sloeg met zijn vuist op tafel. tom schoof zijn stoel achteruit. hij deed het zo snel dat hij omkiepte. snel kwam er een cipier aanlopen. hij hielp tom overeind, en liep naar meneer kaulitz toe. snel fluisterde hij iets in het oor van hem. mevrouw kaulitz zat er kauwgomkauwend langs. haar wit krullende haar danste op en neer als ze haar kaken op elkaar klemde. tom stond boos op. ‘ze hebben me in huis genomen toen jullie me in de steek lieten! en dat betekend veel meer voor me als jullie!’ zei tom harder als bedoeld. verschillende groepjes mensen keken geschrokken op, en fluisterden toen verder. meneer kaulitz stond boos op, en kwam op tom af. ‘ik ben je vader, en mijn mening telt!’ zei hij nog harder. hij pakte tom bij zijn pols, en trok hem naar zich toe. zijn andere arm sloot hij om de nek van tom. snel kwamen er een paar cipiers op af. ze pakte meneer kaulitz bij zijn schouder. tom begon te hyperventileren. ineens ging het heel snel. de vader van tom werd achteruit getrokken,en tom viel naar beneden, en bleef snel ademend op de grond liggen. meneer kaulitz werd meegenomen naar zijn cel, en tom kwam zachtjes overeind. zijn ademhaling was wat rustiger geworden. mevrouw kaulitz had de hele tijd maar gezeten zonder iets te zeggen. ineens begon ze met een zoete stem te fluisteren. ‘aaahh, tommie. ik heb je zo gemist. ik had wel veel over je gehoord, toen je bij die mensen was.’ ‘hoe dan? ik ben niet meer naar jullie toe geweest sinds die ene dag.’ mevrouw kaulitz ging gewoon verder, of ze niet in de rede was gevallen. ‘maar het is daar slecht voor jou. hebben ze ooit iets verteld over ene roj?’ tom knikte. ‘nou, roj is langsgekomen. hij vertelde dat jij veel bij twee van die meisjes bent. en die meisjes..nouja. ze zijn niet goed voor jou. ze hebben kwade bedoelingen met jou en bill. heb je nooit achter in hun tuin gekeken? vooral bij dat blonde meisje. daar staat een heel groot kruis in de tuin, met daar omheen allemaal drugsplanten. en bij dat andere meisje staan er overal achterin de tuin brandnetels, maar als je daar doorheen bent gekomen, en je leeft nog..’ mevrouw kaulitz stopte even om de spanning op te wekken. ‘nou, dan kom je bij een grote kuil, en als je dan een klein stukje graaft, kom je bij een paar houten planken, en als je die optilt zit er onder de grond een verborgen ruimte.’ tom dacht diep na. dat kon nooit waar zijn. ‘goed verzonnen. maar als er echt een kuil is, zal ik eens kijken.’ mevrouw kaulitz stond schouderophalend op. ‘dan moet je het zelf maar weten. maar kom er niet te dicht in de buurt. het is slecht.’ ze liep de kamer uit, en tom bleef alleen zitten.

‘is er wel eens iemand van jou familie of zo overleden?’ tom en kim liepen samen door de tuin. kim keek tom raar aan. ‘hoezo?’ tom keek weg. ‘nee. ik vroeg het me gewoon af. zullen we naar binnen toegaan?’ kim hield tom tegen. ‘er is iets aan de hand. ik zie het aan je.’ tom schudde nee. ‘nee, maar omdat bill en ik geen ouders meer hebben. ik wilde graag weten of dat jullie dat ook hebben meegemaakt.’ kim knikte. ‘ehm, ja. mijn hond is overleden. die is toen gecremeerd, en uitgestrooid in onze tuin. daarachter staat een herdenkingsteken voor hem. en verder zijn er ook nog wel wat andere mensen overleden, maar die zijn allemaal gewoon begraven.’ kim pakte tom bij zijn pols, en trok hem mee naar binnen. toen ze binnen stonden, keek kim heel geschrokken. ‘er keek iemand door de heg naar ons.’ zei ze bang. tom werd wit. ‘wie kan dat zijn? ik ken verder niet veel mensen hier.’ kim liep snel naar boven toe. ‘marleen. er keek net iemand de tuin in.’ marleen legde het tijdschrift waar ze in aan het lezen was weg. ‘wie was het?’ ‘ik weet het niet. iemand met blauwe ogen.’ marleen liep naar beneden toe, de tuin in. ze pakte een stoel, en deed net alsof ze aan het lezen was. na een kwartiertje kwam ze weer naar binnen. ‘er was niemand.’

‘tom, we kunnen gaan!’ de moeder van marleen stond bij de voordeur. tom kwam zo snel mogelijk naar beneden, en stapte in de auto. ‘waar gaan we ergens heen?’ ‘naar utrecht. daar kunnen ze je vast wel helpen.’ onderweg stond de radio op. er kwam een mooi nummer van green day op. tom begon zachtjes mee te zingen. na twee uurtjes rijden kwamen ze aan op de parkeerplaats van het ziekenhuis. toen ze naar binnen liepen, kwam er gelijk een dokter naar hun toegelopen. ‘ben jij tom kaulitz?’ tom knikte. ‘dan kan je meekomen met mij.’ tom en de moeder van marleen liepen mee naar een andere kamer. de dokter gaf ze allebei een hand. ‘nou, ik ben de oogarts van dit ziekenhuis. ik heb via deze mevrouw te horen gekregen wat er is gebeurt, en ik wil je graag helpen.’ tom begon te glimlachen. ‘dankuwel.’ ‘kun je even gaan zitten, hier? dan kan ik even kijken met een lampje.’ de dokter keek in zijn oog, duwde zijn oogleden tegen elkaar, en keek nog een keer. na een paar minuutjes ging hij weer zitten. ‘ik denk dat ik je wel kan helpen. ik weet het niet zeker. wat zie je nu al? zie je alles zwart, of zie je ook kleuren, bijvoorbeeld grijs?’ ‘ja, ik zie grijs, en soms als ik in de zon kijk, word het een beetje lichter grijs.’ de dokter knikte even. ‘dan denk ik dat ik je wel kan helpen.’ tom glimlachte. ‘dankuwel.’ ‘maar..er moet wel een operatie komen. Daarover hoort u een andere keer meer.’



‘auw!’ tom voelde aan zijn hand. Hij zat vol met rode bultjes. ‘brandnetels.’ Snel liep hij verder. Even later viel hij in een kuil. Alles klopte wat mevrouw Kaulitz had verteld. Snel begon tom te graven. ‘aauw!’ zijn middelvinger was omgeknakt toen jij tegen de houten planken kwam. Snel probeerde hij de planken weg te tillen. Ze zaten vastgespijkerd. Tom hoorde de achterdeur open en dicht gaan. ‘tom!’ het was marleen. Snel kroop tom terug door de brandnetels. ‘jaah, ik ben hier.’ Marleen rende naar tom toe. ‘vertel me alles wat ze zeiden!’ samen liepen ze naar binnen toe. Daar zaten de ouders van marleen tv te kijken Toen ze aan tafel zaten, pakte marleen de hand van tom vast. ‘vertel!’ ‘nou,, ze zeiden dat ik misschien weer kon zien.’ Marleen rende naar buiten toe. ‘WHAAAAA!’ gilde ze door de tuin. snel liep ze weer naar binnen toe. ‘vertel verder.’ Tom schoot in de lach. ‘nou,, ik zou wel een operatie moeten ondergaan,, maar dan zal het ook moeten werken.’ Marleen trok tom mee naar boven. Boven op haar kamer kuste ze tom héél lang. Snel trok ze tom weer mee naar beneden. ‘kom, dan gaan we naar bill!’

‘ik wacht hier wel.’ Tom liep de kamer van bill in. ‘bill…’ tom ging op de rand van het bed van tom zitten. ‘waarom ben je nou weg? Ik moet je iets belangrijks vertellen!’ tom pakte de hand van bill vast. ‘ik ga weer zien.’ Tom liep weer weg. Marleen pakte met tranen in haar ogen de handen van tom vast. ‘hoe kon je zo doen? Je broer ligt in coma. En na één minuutje kom je weer terug! Kon je niet even blijven. ik weet zeker dat je niet zo weinig om je broer geeft.’ Er verschenen rimpels in het voorhoofd van tom. ‘wat bedoel je? Wat heb ik fout gedaan?’ marleen pakte de armen van tom, en sloeg ze om haar middel. Haar eigen handen sloeg ze om die van tom. ‘je moet niet boos zijn op je broer. Hij kan er niks aan doen. Dat weet je. Je moet hem steunen.’ Tom kijkt me aan. ‘het spijt me,, maar dat kan ik niet. Hij heeft me in de steek
avatar
THfan
Admin

Aantal berichten : 152
Registration date : 27-04-08

Profiel bekijken http://tokiohotelverhalen.forumactief.com

Terug naar boven Go down

Re: een ongelukje bij een gelukje

Bericht  Gesponsorde inhoud


Gesponsorde inhoud


Terug naar boven Go down

Terug naar boven


 
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum