Forever

Go down

Forever

Bericht  marleenX3TH op di apr 29, 2008 11:12 am

dit is mijn eerste SA, verwacht niet te veel:P

ik ruik voor het laatst de geur in mijn kamer. Hij is leeg. Te leeg voor mij. Mijn bed is netjes opgemaakt, en mijn kleerkast is dicht. Mijn buro is ook leeg. Het voelt niet meer als mijn kamer. Alsof er iemand anders in woont. Of het niet meer van mij is. Het geeft me een eng gevoel. Of ik ook mijn laatste eigen plekje kwijt ben. Ik zucht, en maak mijn slaapkamerdeur dicht.

Zuchtend loop ik naar beneden. Vanmiddag gaat ons vliegtuig naar Amerika. Ik heb er helemaal geen zin in. We gaan daar misschien een huis kopen. Dat betekend dus fulltime engels praten. Ik heb er helemaal geen zin in. Zeker niet zoals het nu met ons gaat. Met ons als groep, maar ook individueel. We hebben veel ruzie met elkaar. Ze slaan eigenlijk helemaal nergens op. Allemaal dingen waar je als groep geen ruzie over hoort te maken. Tussen bill en mij gaat het ook al niet lekker. We hebben altijd ruzie. Bill had pas mijn schoenen aan. Op zich maakte het me niet veel uit, maar daarna waren ze helemaal uitgelopen, en zwikte ik mijn enkel drie keer om. En zelf hebben we het ook niet makkelijk. Gustav is nog stiller, en Georg plaagt me niet eens meer. Met bill is het helemaal mis. Hij is zo verdrietig. Hij moet zich uren voorbereiden op een interview van een kwartier, en daarna is hij ook weer helemaal uitgeteld. Het is niet goed. hij ziet er ook niet gezond meer uit. thuis, als hij zonder make-up loopt, zijn zijn wangen ingevallen, en zie ik diepe wallen onder zijn ogen. Zijn huid is ook lang niet meer zo egaal als vroeger. Maar als hij buiten komt, smeert hij er zo’n dikke laag op, dat het zijn wangen bijna helemaal opvult. Het vult zijn hele gezicht op. Of hij maar een half persoon is, wat zichzelf aanvult met make-up en foundation. En met sierraden. Veel sierraden. Ik ben wel eens stiekem op de kamer van bill gekomen, en heb zijn sierraden geteld. Ik kwam tot over de 200…

Bill zit niet in de keuken. Ook hier is alles smetteloos schoon. Ik snap het echt niet. Het liefst zou ik een bord broodkruimels over de vloer heen strooien, en alles uit de vaatwasser halen, en op het aanrecht zetten. Ik loop door naar de woonkamer. Daar is hij ook niet. Hij zal vast wel op zijn kamer zitten. Zuchtend loop ik weer de trap op. Over een kwartiertje vertrekken we naar het vliegveld. Als bill dat maar aankan.
Ik vind het zo moeilijk om te zeggen dat hij de muziek best op mag geven. Het is ook mijn leven.

Ik klop op Bills deur.
Ik hoor niks. Langzaam maak ik de deur open.
Bill staat er maar, midden in de kamer. Hij heeft zijn joggingbroek nog aan. Alle koffers staan nog leeg op het bed. bill heeft ook geen make-up op. Ik zie dat hij nu veel ouder oogt. Er zitten zwarte kringen om zijn ogen heen, en zijn lip is gescheurd. Hij heeft ook uitgroei in zijn haar. Bill heeft een glas in zijn hand, waar nog een bodempje in zit. Ik loop naar hem toe.
‘wat is er?’
Geen reactie. Ik zwaai met mijn hand voor zijn ogen.
‘Bill, wat is er?’
Ik kijk naar zijn hand. Hij heeft een potje vast. Ik trek het potje uit zijn hand. Het is een klein doorzichtig potje, met een witte deksel. Er zitten een hoop pillen in.
Slaappillen
Ik kijk bill aan. Ik voel langs het label van het potje. Het is nog niet open geweest. Een vlaag van rust glijd over me heen. Stel je voor als bill écht niet meer verder wilde. Dat zou ik niet kunnen. Het is al erg om bill zo te zien. Maar gelukkig gaat hij er niet zo erg aan onderdoor.
Bill staat er nog steeds.
Ik kijk hem aan.
‘wat deed je?’
Het is een domme vraag. Ik weet wel wat hij aan het doen was, maar toch wil ik het uit zijn eigen mond horen.
Bill staart naar de grond. Ik kijk met hem mee. Er liggen rode druppels op de grond.
Bloed
Mijn ogen flitsen van zijn gezicht naar zijn onderarm. Het zit er vol met krassen.
Ik durf er niet naar te kijken. de ogen van bill staan glazig.
Ineens zakt hij door zijn knieën. Het glas valt kapot, en een sterke geur van alcohol dringt mijn neus binnen. Een vlaag van angst komt langzaam in me omhoog. Ik wuif het weg. Het potje was nog dicht. Ineens rolt er een identiek leeg potje uit het jasje van bill. Ik schrik.
Ik ga op mijn knieën zitten, en leg zijn hoofd op mijn schoot. De scherven prikken in mijn been, maar toch voel ik geen echte pijn. Net of mijn lijf los van mijn gevoel staat. Dat er een vernauwing is, en niet alle pijn van mijn lijf tot me doordringt.
Bill begint te zweten, en wordt helemaal rood. Ik kan het niet aanzien. Zeker nu kan ik niet zonder hem.
Ik weet niet wat ik moet doen.
Zachtjes begin ik te zingen
‘Ich will da nicht allein sein
Lass uns gemeinsam - In die Nacht
Irgendwann wird es Zeit sein
Lass uns gemeinsam - In die Nacht’
Ik voel hoe de scherven steeds harder in mijn vel snijden. Mijn gevoel word minder.
Bill kijkt me bang aan. Ik aai over zijn voorhoofd heen. Het is nat van het zweet. De foundation mengt zich door het zweet, en druipt langs zijn slaap naar beneden.
Zijn ogen worden steeds leger.
‘ In mir wird es langsam kalt’
Hij spreekt de woorden langzaam en met veel moeite uit. ik merk dat zijn adem ruikt naar alcohol. Er rolt een traan van mijn wang. Hij valt op het ooglid van bill. Hij knippert niet meer.
Hij is weg.
Weg voor altijd.
avatar
marleenX3TH

Aantal berichten : 15
Leeftijd : 25
Registration date : 27-04-08

Profiel bekijken

Terug naar boven Go down

Terug naar boven

- Soortgelijke onderwerpen

 
Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum